“แต่ไฉน…มันถึงเรียกกงซุนจิ้งไปแทนที่จะเป็นศิษย์พี่เทียนสิงเล่า…หรือมันเห็นว่าศิษย์พี่เทียนสิงด้อยกว่ากงซุนจิ้ง?”
เหอจ้าน ศิษย์นิกายกระบี่หมื่นหายนะสายจ้านลู่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาเสียงหนัก
“มันย่อมมีความคิดของมัน”
อวี่เทียนสิงกล่าว
…
ส่วนอีกด้าน
หลังจากที่พวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 4 เดินผ่านประตูเข้ามา ทุกคนเหินร่างต่อมาเล็กน้อยก็พบว่าอยู่ในม่านหมอกแห่งหนึ่ง
สุดท้ายด้วยมีแสงสลัวๆอยู่เบื้องหน้า ทั้งหมดจึงเหินร่างมาถึงโลกอันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง
เพียงแค่โลกอันกว้างใหญ่นี้อยู่ในสภาพยับเยิน ประหนึ่งฟ้าถล่ม แผ่นดินพลิกคว่ำคะมำหงาย เห็นเศษซากแผ่นดินมหึมาเป็นแผ่นๆลอยล่องอยู่ทั่วไปหมด ในสายตาไม่มีสิ่งใดสมประกอบเลย
“ที่นี่คือ…ซากปรักหักพังของระนาบเทพที่ล่มสลายงั้นรึ?”
เมื่อเข้ามาสู่โลกนี้ สิ่งแรกที่ต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้ก็คือไอพลังวิญญาณฟ้าดินอันบริสุทธิ์เข้มข้นที่ปกคลุมไปทั่วร่าง กลิ่นอายพลังวิญญารฟ้าดินที่นี่แม้จะไม่หนาแน่นเหมือนในระนาบเทวโลก แต่เหมือนมันจะมีคุณภาพสูงกว่าพลังวิญญาณฟ้าดินของระนาบเทวโลกลิบลับ
“พี่หลิงเทียน ดูเหมือนพลังวิญญาณฟ้าดินที่นี่จะต่างออกไป…”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ฮ่วนเอ๋อเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดแปลกไปในสภาพแวดล้อมเช่นกัน
ด้านซูหลี่กับกงซุนจิ้งก็ตกใจไม่น้อย
