แต่ถึงจะไม่ต้องพูดอะไร ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร…มันนาน ยังเนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่ได้พบเจอ!
นับจากเวลา ก็ร่วมๆ 200 ปีเห็นจะได้
ตอนที่ทั้งคู่พบเจอกันครั้งแรก แต่ละฝ่ายยังอายุสิบกว่าปีเท่านั้น
ครั้งสุดท้ายที่ได้พบเจอ แต่ละฝ่ายก็อายุไม่กี่สิบปี เรียกว่าไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ
เรียกว่าการจากกันครั้งสุดท้าย เป็นการจากลากันที่เนิ่นนานที่สุด
“ต้วนหลิงเทียน ตอนข้าเห็นชื่อเจ้าครั้งแรกบนตารางจัดอันดับยอดเขาแรงโน้มถ่วง ข้าก็สงสัยอยู่แล้วเชียวว่าจะใช่เจ้ารึเปล่า…หลังจากข้าลองคิดดูหลายครั้ง ข้าถึงรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้”
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ต้วนหลิงเทียนกับซูหลี่ก็ผละออกจากกัน และเป็นซูหลี่ที่กล่าวออกมาพลางระบายลมหายใจออกเฮือกหนึ่ง
“เจ้ายังดีที่กล้าคิด…ส่วนข้าสิ พอเข้าแดนลับอัจฉริยะนี่มา ก็ปิดด่านไป 8 ปี ออกมาอีกทีก็เห็นชื่อเจ้าได้อันดับ 1 ทั้ง 2 แห่งไม่ว่าจะหอคอจิตวิญญาณหรือยอดเขาแรงโน้มถ่วงแบบนั้น แม้มันจะทำให้คิดถึงเจ้าขึ้นมา แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นเจ้าไปได้”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้าไปมา อย่างไรก็ตามรอยยิ้มสดใสยังคงคลี่กางบนใบหน้าไม่ห่างหาย
ถึงแม้เขากับซูหลี่กล่าวไปจะพบเจอและอยู่ด้วยกันไม่นานนัก แต่มิตรภาพระหว่างทั้งคู่เรียกว่ายากจะมีใครทำลายได้
