เมื่อครู่ต้วนหลิงเทียนย่อมเห็นชัดว่าอาวุโสหวังผู้นี้จงใจไม่บอกพลังฝีมือของเขากับฮ่วนเอ๋อ ให้คนของนิกายอมตะเหิงชาเฉวียนทั้ง 4 รับรู้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการให้คนของนิกายเหิงชาเฉวียนทั้ง 4 รอดพ้นคราวเคราะห์
“ใต้เท้า…ข้า…ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าในเมื่อพวกข้าขาดทุนแล้ว พวกมันก็สมควรต้องขาดทุนด้วยเช่นกัน หมายให้พวกมันส่งมอบผลไม้อมตะกับสมุนไพรอมตะทั้งหมดให้กับใต้เท้าเหมือนพวกเราเท่านั้น…”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน หน้าอาวุโสหวังของนิกายจ๋างหั่วฉานก็เปลี่ยนสีไปทันใด เร่งกล่าวอธิบายออกมาเร็วไว “ท้ายที่สุดแล้วหากพวกมันไม่คิดลงมือต่อใต้เท้า ไหนเลยใต้เท้าจักมีเหตุผลดีๆ ในการช่วงชิงผลไม้อมตะกับสมุนไพรอมตะของมันเล่า?”
“อ้อ นี่เจ้าจะบอกว่าเจ้าหวังดีต่อข้างั้นสิ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
อาวุโสหวังพยักหน้ารับเป็นมั่นเหมา กล่าวออกเสียงดังฟังชัด แลดูชอบธรรมอย่างยิ่ง ราวกับมันคิดแบบนี้จริงๆ! สิ่งนี้ถึงกับทำให้อาวุโสหลิวที่อยู่ข้างๆรู้สึกหน้าม้าน อยากขุดหลุมอากาศแล้วมุดหลบอยู่บ้าง!!
“ฮ่วนเอ๋อ พวกเราไปกันเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวทักฮ่วนเอ๋อ ก่อนจะเหินร่างนำออกไปทันที คร้านจะหยอกล้ออะไรกับอาวุโสหวังอีกต่อไป เจตนาอีกฝ่ายจะอย่างไรก็ช่าง เพราะทั้ง 4 คนนั่นถูกลิขิตให้ต้องตายตั้งแต่เผยจิตสังหารต่อเขาแล้ว
และตอนนี้เวลาก็เหลือน้อยเต็มที
