ก่อนที่จะถึงวินาทีสุดท้าย เขาไม่คิดจะถอดใจ เร่งเดินทางตระเวนหาพื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดกับฮ่วนเอ๋ออย่างตั้งใจ
ทางด้านอาวุโสหวังกับอาวุโสหลิวของนิกายจ๋างหั่วฉาน เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อจากไปลับสายตาแล้ว พวกมันก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
“ให้ตายเถอะ ราชาอมตะ 10 ทิศกับจอมราชันอมตะ 1 ต้นกำเนิดไฉนร้ายกาจได้ขนาดนั้นกัน? เห็นทั้งคู่แล้ว ข้ารู้สึกเสมือนชั่วชีวิตที่ผ่านมาของข้า มันไร้ค่าเยี่ยงชีวิตสุนัข!!”
อาวุโสหวังคลี่ยิ้มขื่นขม
“เฮ่อ ไม่ใช่แค่ท่าน…ข้าเองก็สะเทือนใจยิ่ง”
อาวุโสหวังก็ยิ้มแหยๆออกมาเช่นกัน
…
ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ นับว่าได้ประโยชน์จากแดนสมบัติขุนเขาโอสถระดับ 3 ไม่น้อยเลยทีเดียว และสิ่งนี้ทำให้ต้วนหลิงเทียนมั่นใจมาก ว่าในเวลา 30 ปีที่เหลือ เขาจะสามารถทะลวงถึงขอบเขตจอมราชันอมตะได้แน่!
และตลอด 30 ปีที่เหลือ เขาพาฮ่วนเอ๋อกับไปพักที่บ้านลานในนิกายอมตะเสวี่ยหยา ไม่ได้ไปหุบเขาน้ำแข็งอีกเลย
นั่นเพราะไอพลังวิญญาณฟ้าดินที่ยังหลงเหลือในหุบเขาน้ำแข็ง มันแทบไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยเมื่อเทียบกับผลไม้อมตะทั้งหลาย
นอกจากนี้ฮ่วนเอ๋อก็ชอบจะอยู่ที่บ้านลานในนิกายอมตะเสวี่ยหยามากกว่าอยู่ในหุบเขาน้ำแข็ง
วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปเรื่อยๆ จากวสันต์ผ่านพ้นสู่คิมหันต์จนย่างเข้าสารทรอบแล้วรอบเล่า แต่ทัศนียภาพยังติดค้างในเหมันตฤดู