“ฮ่วนเอ๋อ เจ้าอยู่แถวไหนหรือ?”
หลังเดินทางท่องไปในแดนสมบัติขุนเขาโอสถได้สักพักใหญ่ๆ ต้วนหลิงเทียนที่วาดแผนที่ในหัวไปได้หลายส่วนแล้วก็เริ่มติดต่อไปหาฮ่วนเอ๋อ ถามว่านางอยู่แถวไหน
ฮ่วนเอ๋อที่ได้รับข้อความก็เร่งติดต่อกลับมาเร็วไว “พี่หลิงเทียน ฮ่วนเอ๋ออยู่ที่ราบทุ่งหญ้ากว้างๆ ในละแวกนี้มีแค่เนินสูงๆ 2 แห่ง และระหว่างเนินทั้งสอง มีลำธารสายหนึ่งเลี้ยวลดคดเคี้ยวเหมือนงูเลย”
“ที่นี่มีร่องรอยสมุนไพรถูกขุดไปหมดแล้วด้วย พี่หลิงเทียนเคยผ่านมาหรือยัง”
ฮ่วนเอ๋อเริ่มเล่ารายละเอียดตำแหน่งที่นางอยู่ออกมาให้ต้วนหลิงเทียนฟัง
“ข้ารู้สึกคุ้นๆอยู่ ไม่แน่ใจว่าจะใช่ที่นั่นรึเปล่า…ข้าจะลองไปดูก่อน”
ต้วนหลิงเทียนไม่รอช้า ใช้เคลื่อนย้ายข้ามมิติติดต่อกันอยู่ราวๆ 12 ลมหายใจ ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ๆมีลักษณะเหมือนกันกับที่ฮ่วนเอ๋อกล่าวอธิบายมาเมื่อครู่ไม่ผิดเพี้ยน
“พี่หลิงเทียน!”
และฮ่วนเอ๋อก็อยู่ที่นี่เช่นนกัน ทั้งสองจึงกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
“ฮ่วนเอ๋อ ข้าพึ่งได้ผลอมตะหงเหอมา หลังออกจากที่นี่เมื่อไหร่ข้าจะเอาให้เจ้า…ด้วยระดับพลังบ่มเพาะของเจ้าตอนนี้ ถ้าใช้ผลอมตะหงเหอ สมควรทะลวงถึงจอมราชันอมตะ 2 ยศได้ในเวลาสั้นๆแน่นอน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าววกับฮ่วนเอ๋อด้วยรอยยิ้ม สีหน้าคล้ายมีความสุขที่เจอผลไม้อมตะให้ฮ่วนเอ๋อ มากกว่าเจอผลไม้อมตะที่ตัวเองใช้ประโยชน์ได้เสียอีก
