“อื้อ! จริงสิพี่หลิงเทียนฮ่วนเอ๋อก็เก็บผลไม้อมตะได้ไม่น้อยเหมือนกัน เป็นผลไม้อมตะที่ราชาอมตะใช้ได้เกือบ 20 ผล!”
ฮ่วนเอ๋อกล่าว
“อะไร? เกือบ 20!?”
ต้วนหลิงเทียนถึงกับเหวอไปทันที เขาพึ่งจะพบเจอผลไม้อมตะ 2-3 ผลเท่านั้นเอง แต่ฮ่วนเอ๋อได้ไปเกือบ 20 ในเวลาสั้นๆ?
“ฮ่วนเอ๋อ นี่เจ้าไปหาผลไม้อมตะมาจากไหนเยอะแยะ ทั้งที่พึ่งจะผ่านไปได้ไม่ทันไร?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ก็มีแย่งของคนอื่นมาบ้าง หาเจอเองบ้าง…แต่ที่ได้เยอะที่สุด ฮ่วนเอ๋อได้จากพื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดเอาไว้ ข้าเจอที่แบบนั้นหลายแห่ง และทุกแห่งก็ไม่เคยมีใครมีใครเข้าไปเลย”
ฮ่วนเอ๋อกล่าว
พื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิด?
ได้ยินคำของฮ่วนเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันทีว่าเป็นเรื่องราวใด ค่ายกลมายาเหล่านั้นไม่พ้นมีไว้ซ่อนผลไม้อมตะกับสมุนไพรอมตะ ไว้ให้ให้คนที่จะเข้ามาภายหลัง แต่พอดีค่ายกลมายาใดๆดันไม่มีผลกับฮ่วนเอ๋อเลย นางสามารถมองออกทั้งหมด กลับกันถ้าเป็นเขาหากไม่พลัดหลงเข้าไปก็จะไม่รู้เลย
“พี่หลิงเทียนเก้าในสิบพื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดเอาไว้น่าจะไม่มีใครเข้าไปเก็บเกี่ยว…พวกเราเน้นหาของในพื้นที่แบบนี้ดีกว่า”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวกับต้วนหลิงเทียน
“เอาสิ”
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็พาฮ่วนเอ๋อเดินทางไปยังสถานที่ๆฮ่วนเอ๋อยังไม่เคยไป และก็เจอพื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดไว้ไม่น้อย
