ในบรรดาสถานที่เหล่านั้น มีที่หนึ่งถูกคนค้นพบโดยบังเอิญไปแล้ว
ส่วนที่อื่นนั้นยังไม่มีใครเข้าไปเลย เพราะค่ากลมายาที่ปกปิดก็มีสูงต่ำ และสถานที่ๆยังไม่มีใครพบนั้นค่อนข้างมีระดับสูง
อย่างไรก็ตามไม่ว่าค่ายกลมายาจะมีระดับสูงและแนบเนียนแค่ไหน ในนสายตาของฮ่วนเอ๋อ มันก็เสมือนไม่มีอยู่
ครู่ต่อมาด้วยความสามารถของฮ่วนเอ๋อ ทั้งคู่ก็ได้เก็บเกี่ยวผลไม้อมตะและสมุนไพรอมตะได้มากมาย
“ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสถานที่ๆไม่น่าจะมีอะไรที่ข้าเคยผ่านมาก่อนหน้า ที่จริงมันจะต่างออกไปราวฟ้ากับดินแบบนี้…”
ในบรรดาสถานที่ๆต้วนหลิงเทียนเคยไปมานั้น มี 2 แห่งที่พื้นที่บางส่วนถูกค่ายกลมายาปกปิดเอาไว้ จึงไม่ได้เข้าไป..
จนเมื่อเขาพาฮ่วนเอ๋อผ่านมา จึงพบว่ามีพื้นที่ส่วนหนึ่งถูกซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด
“เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วยามครึ่ง ก่อนที่แดนสมบัติขุนเขาโอสถจักปิดตัวลง”
หลังได้รับผลไม้อมตะระดับราชาจากสถานที่แห่งหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินสุรเสียงทรงอำนาจหนึ่ง
‘เสียงนี่…หรือว่าจะเป็นเสียงของจักรพรรดิหยก จักพรรดิสวรรค์แห่งอวี้หวงเทียน เง็กเซียนฮ่องเต้ในตำนานปรัมปราของโลกมนุษย์?!’
ต้วนหลิงเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองตาฉายแววสวางจ้า
จักรพรรดิหยกเป็นตัวตนในตำนานที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เป็นเด็กเมื่อชาติก่อน พอได้ยินเสียงของตัวตนที่อาจจะเป็นคนๆเดียวกันกับเจ้าของตำนานดังกล่าว ใจต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเต้นรัวขึ้น
