เพราะท้ายที่สุดแล้ว ชาติก่อนเขาก็เป็นชาวโลกคนหนึ่ง ที่สำคัญความทรงจำครั้งยังอยู่บนโลกก็ครบถ้วนสมบูรณ์
“พี่หลิงเทียน ตอนนี้เหลือเวลาอีก 1 ชั่วยามครึ่ง…พวกเราลองไปทางนั้นดูไหม เผื่อจะเจอพื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดไว้”
ฮ่วนเอ๋อชี้นิ้วไปยังทิศทางที่ยังไม่เคยไปพลางถามต้วนหลิงเทียนเสียงใส
“เอาสิ”
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อก็เร่งเดินทางไปยังจุดที่ยังไม่เคยไปในแดนสมบัติขุนเขาโอสถ
และ 2 เค่อต่อมา ทั้งคู่ก็พบกับพื้นที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดเอาไว้จริงๆ หลังจากเก็บเกี่ยวผลไม้อมตะและสมุนไพรอมตะทั้งหมดแล้ว ทั้งคู่ก็จากไป
‘รวมกับผงเมื่อครู่ นับว่าได้ผลไม้อมตะมาเพิ่มอีก 20 กว่าผล…หากรวมกับของเดิมที่ข้ามีและของที่ฮ่วนเอ๋อเก็บได้…ตอนนี้ก็มีผลไม้อมตะเกือบ 50 ผลแล้ว’
หลังออกจากสถานที่ๆถูกค่ายกลมายาปกปิดเอาไว้ ต้วนหลิงเทียนก็คิดในใจอยย่างวาดหวัง ‘ไม่รู้ว่าด้วยเวลาที่ยังพอมีเหลืออีก 1 ชั่วยาม จะเก็บผลไม้อมตะได้เกิน 50 ผลหรือไม่’
ยังดีที่ความคิดในหัวของต้วนหลิงเทียนในปัจจุบันไม่มีผู้ใดล่วงรู้ หากรู้ไม่พ้นพวกมันต้องบุกเข้ามาสู้ตายแน่!
ผู้อื่นนั้น หากพบเจอผลไม้อมตะสัก 2-3 ผลก็ดีใจแทบตายแล้ว!
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนกลับคาดหวังจะเก็บผลไม้อมตะให้ได้เกิน 50 ผล!
“ไอ้หนู! เป็นเจ้า!!”
