“ฮ่วนเอ๋อ ข้ารู้สถานการณ์ตัวเองดี…ตั้งแต่วันที่ข้าทะลวงถึงราชาอมตะ 10 ทิศเมื่อ 20 ปีก่อน ตลอดระยะเวลา 2 ทศวรรษที่ผ่านมา แม้จะพยายามเต็มที่แล้วแต่ด่านพลังของข้ากลับก้าวหน้าช้ามาก เว้นเสียแต่จะพบพานโชควาสนาครั้งใหญ่ หาไม่แล้วคงเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะทะลวงถึงขอบเขตจอมราชันอมตะ”
ต้วนหลิงเทียนที่กลับมารู้สึกตัว ส่ายหัวไปมาเนือยๆ กล่าวด้วยรอยยิ้มฝืนๆ
“ในแดนสมบัติขุนเขาโอสถระดับ 3 ต้องมีโชควาสนาครั้งใหญ่รอพี่หลิงเทียนอยู่แน่นอน!”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวด้วยท่าทางขึงขัง
“หวังได้…แต่ไม่อาจยึดมั่น สุดแล้วแต่โชคชะตาจะนำพาเถอะ…”
หลังจากผ่านมา 30 ปี ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกว่าความหวังที่จะได้เข้าสู่แดนลับอัจฉริยะช่างเลือนลางเสียเหลือเกิน ทำให้ตอนนี้เขาปลงแล้ว ได้แต่ปล่อยไปตามยถากรรม…
ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่ 30 ปีเท่านั้น แดนลับอัจฉริยะก็จะเปิดออกแล้ว
3 วันผ่านพ้นไปในพริบตา
ตลอด 3 วันที่ผ่านมา ต้วนหลิงเทียนก็ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการบ่มเพาะสั่งสมพลัง สำหรับฮ่วนเอ๋อนั้นใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำความเข้าใจกฏมิติด้วยผลึกสำนึกผู้แข็งแกร่งที่สุด
“พี่หลิงเทียน…นั่นใช่รัศมีมงคลที่กำจายออกมาจากแดนสมบัติขุนเขาโอสถระดับ 3 หรือไม่?”
