ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อที่ลุกมาเฝ้ามองออกไปนอกหน้าต่างตั้งแต่เช้ามืด อยู่ๆก็พบเห็นรัศมีสีทองส่องสว่างกำจายออกมาในฉับพลัน และหลังจากที่มันสาดส่องออกมาแล้ว มันก็แลดูจางลงราวกับพร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ
“ฮ่วนเอ๋อเร่งแผ่สำนึกเทวะออกไปสัมผัสรัศมีสีทองนั่น และคิดว่าจะเข้าไปด้านในเร็วเข้า”
หลังจากกล่าวเตือนฮ่วนเอ๋อแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็แผ่สำนึกเทวะออกไปสัมผัสรัศมีมงคลที่เป็นแสงสีทองกำจายออกมาย้อมอาณาบริเวณหมื่นลี้ทันที
หลังสัมผัสรัศมีมงคลแล้ว เพียงหนึ่งห้วงคิด ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าเบื้องหน้ากลับกลายเป็นมืดมิดไปในทันใด ต่อมาเมื่อดวงตาเขาเห็นแสงสว่างอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองมาปรากฏตัวในโลกอันเต็มไปด้วยความเขียวขจี ทั้งมีบรรยากาศแสนสดชื่นแล้ว…
“สมุนไพรอมตะว่านมรกต มีมากมายขนาดนี้เชียว…”
ต้วนหลิงเทียนกวาดตามองไปรอบๆ ก็พบว่าพืชเขียวขจีที่ขึ้นอยู่รอบๆเขาตอนนี้ ไม่เพียงแค่เป็นต้นหญ้าพืชพรรณธรรมดาเท่านั้น แต่มันมีสมุนไพรอมตะสีเขียวจ๋าที่เรียกว่า ว่านมรกต ขึ้นแซมเต็มไปหมด และเขาก็พบว่ารอบๆกายเขาไม่มีใครอยู่ใกล้ๆอีกด้วย
ฮ่วนเอ๋อไม่ได้อยู่กับเขาแล้วเช่นกัน
แต่สำหรับเรื่องนี้เขาไม่ได้แปลกใจอะไร
ต่อให้ตอนที่เข้ามาเขากับฮ่วนเอ๋อจะกุมมือกัน แต่สุดท้ายเมื่อเข้ามาภายในแดนสมบัติขุนเขาโอสถแห่งนี้ ก็ต้องถูกสุ่มให้ปรากฏอยู่ดี
