ในเวลาเพียงชั่วพริบตา กลับเข่นฆ่าสังหารคนสกุลถงทั้ง 4 ได้อย่างง่ายดาย สุดที่ทั้ง 4 จะต้อต้านแข็งขืนใดๆได้เลย!
“พี่ใหญ่หลิงเทียน”
ในขณะที่ทุกสายตากำลังชมมองฮ่วนเอ๋อด้วยความหวาดผวาขลาดกลัว ฮ่วนเอ๋อก็โบกมือเก็บแหวนพื้นที่ของคนสกุลถงเป็นสินสงคราม จากนั้นนางก็โรยตัวลงมาหยุดยืนข้างต้วนหลิงเทียน พลางยืนแหวนส่งให้ด้วยท่าทางว่าง่าย
“ว่าแต่พวกเจ้า 5 คน…จะนิกายอมตะเชียนฉวินก็ดีตระกูลซือถูก็ดี มีใครคันไม้คันมือรึเปล่า?”
หลังจากเก็บแหวนพื้นที่ของคนตระกูลถงทั้ง 4 แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆหันไปกวาดตามองถามคนทั้ง 5 จากนิกายอมตะเชียนฉวินและตระกูลซือถูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
คันไม้คันมือ?
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน มุมปากทั้ง 5 อดกระตุกขึ้นมาตงิดๆไม่ได้
คันไม้คันมือกับผีสิ!
คนตระกูลถงทั้ง 4 ไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าพวกมันเลย แต่เสี้ยวพริบตาทั้งหมดก็ตายเป็นผีกันหมด แล้วพวกมันจะไปมีผลลัพธ์แตกต่างอันใด?
“ข้าซือถูเฟิง ในนามของตระกูลซือถู พวกเราจักมิคัดค้านการตัดสินใจใดๆของนิกายอมตะเสวี่ยหยาพวกท่านอีก…นอกจากนั้นในเมื่อจอมราชันอมตะทั้ง 4 ของตระกูลถงตกตายหมดสิ้นแล้ว หมายความว่าตระกูลถงมิอาจมาใช้ที่นี่ได้อีก เช่นนั้นต่อไปนิกายอมตะเสวี่ยหยาจักสามารถใช้เวลาที่นี่ได้นานครึ่งปี ส่วนพวกเราตระกูลซือถูกับนิกายอมตะเชียนฉวินจักยึดถือเวลา 3 เดือนดังเดิม มิทราบใต้เท้าเห็นเป็นเช่นไร?”
