อันที่จริงตั้งได้แต่ได้เห็นฉากเรื่องราวการเข่นฆ่าคนตระกูลถงทั้ง 4 ในเสี้ยวพริบตาของฮ่วนเอ๋อ พวกมันก็เคารพต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อดุจดั่งเทพเจ้า ไม่เพียงจะไม่กล้าละเลย ยังกลัวจะทำอะไรผิดพลาด จนเป็นเหตุทำให้ต้วนหลิงเทียนและฮ่วนเอ๋อเกิดความขุ่นเคือง จนออกจากนิกายอมตะเสวี่ยหยาไป
ตอนนี้พวกมันได้แต่หวังว่าทั้งคู่จะอยู่ในนิกายอมตะเสวี่ยหยาตลอดกาล
อย่างไรก็ตาม พวกมันรู้ดีแก่ใจว่วาเรื่องนั้นคงเป็นไปไม่ได้
“60 ปี…ข้ารู้สึกว่ากำหนดเวลาที่อาวุโสทรงเกียรติหลิงเทียนกล่าวออกมา มิได้กล่าวออกมาลอยๆอย่างไร้ความหมาย และข้ามักรู้สึกว่า…หลังจากผ่านไปครบ 60 ปีแล้ว ทั้งคู่จะจากไป”
เหลี่ยนชิวเหอส่งเสียงผ่านพลังคุยกับเห่าวั่ง
“ข้าก็คิดเหมือนเจ้า อย่างไรเสียพวกแพะเฒ่าของตระกูลซือถูกับตัวน่าตายจากนิกายยอมตะเชียนฉิวทั้งหลาย ต้องไม่กล้าผิดสัญญาและลงมือบุ่มบ่ามแน่นอน…เว้นเสียแต่พวกมันจะยืนยันได้แล้วว่าอาวุโสทรงเกียรติหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อจะไม่ย้อนกลับมานิกายอมตะเสวี่ยหยาของพวกเราจริงๆ มิฉะนั้นพวกมันก็ทำได้แค่ซุกหางไว้ให้มิดชิดเท่านั้น…”
เห่าวั่งกล่าว
…
วสันต์ผ่านพ้นสู่คิมหันต์ จวบจนสารทมาเยือนก็แล้ว หากแต่ทุ่งน้ำแข็งรวมถึงหุบเขาน้ำแข็งแห่งนี้กลับไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลงใดๆ
ทุ่งน้ำแข็งก็ยังคงมีทัศนียภาพดั่งเดิม หยาดหิมะหล่นฟ้าโปรยปราย ว่อนปลิวไปตามสายลมหนาว ทุกที่ทางทับถมไว้ด้วยหิมะขาวหนาตา
“หวงเอ้อ”
