“เรื่องนี้ขอท่านผู้อาวุโสทรงเกียรติอย่าได้เป็นกังวล หากหน่วยยข่าวกรองนิกายอมตะเสวี่ยหยาเราได้เบาะแสใดที่ยืนยันข้อเท็จจริงได้แล้ว…พวกเราจะแจ้งให้ท่านทราบทันที”
ไฉฉงอี้กล่าวรับปากเป็นมั่นเหมาะ
“ท่านอาวุโสทรงเกียรติ พอดีข้ามีผลไม้อมตะที่ราชาอมตะสามารถใช้ได้ติดตัวอยู่ 2 ผล…หากท่านไม่รังเกียจโปรดรับไว้ด้วย”
“ข้าก็มีเหมือนกัน”
เหลี่ยนชิวเหอกับเห่าวั่งเร่งหยิบควักผลไม้อมตะที่มีติดตัวไว้ในแหวนนานปี ออกมามอบให้ต้วนหลิงเทียนทั้งหมดอย่างไม่เสียดาย
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ผลไม้อมตะธรรมดาๆไม่ได้มีค่ามากมายอะไร แต่อย่างน้อยๆมันก็ช่วยส่งเสริมพลังฝึกปรือให้ราชาอมตะได้จริงๆ สำหรับต้วนหลิงเทียนแล้ว จังหวะนี้อะไรเขาก็เอาหมด เพราะถึงยุงจะตัวเล็กแค่ไหนมันก็ยังมีเนื้อ
หลังจากนั้น ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อก็เลือกจะอาศัยอยู่ในหุบเขาน้ำแข็ง
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนไม่คิดนั่งกลางแจ้ง ยังสร้างเรือนไม้ให้ฮ่วนเอ๋อเป็นพิเศษ ย้อนกลับไปขุดสนามหญ้า รวมถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีชิงช้ามาปลูกไว้บนพื้นน้ำแข็งโดยอาศัยค่ายกลบางประการ ไม่เว้นแปลงดอกไม้ทั้งหลายจากบ้านลานหลังเดิม เรียกว่าดุจเนรมิตรที่พักในนิกายอมตะเสวี่ยหยาให้มาปรากฏที่หุบเขาน้ำแข็งก็ไม่ปาน
ในกระบวนการก่อสร้างจัดแต่งดังกล่าว 3 จอมราชันอมตะของนิกายอมตะเสวี่ยหยาก็ช่วยเหลือด้วยความกระตือรือร้น เรียกว่าเป็นลูกมือทำตามคำสั่งต้วนหลิงเทียนราวน้องชายผู้ว่าง่าย
