จนเมื่อคนของตระกูลซือถูและนิกายอมตะเชียนฉวินจากไปได้สักพักแล้ว พวกไฉฉงอี้ทั้ง 3 ถึงดึงสติกลับมาอยู่กับร่องกับรอยได้อีกครั้ง แต่นี่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้พวกมันรู้สึกเสมือนกำลังฝันไปอย่างไรอย่างนั้น
“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสทรงเกียรติทั้ง 2!”
และพอทั้ง 3 กลับมามีสติแล้ว สิ่งงแรกที่พวกมันทำก็คือพร้อมใจกันประสานมือโค้งคารวะให้ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อด้วยความซาบซึ้ง
“หลังจากนี้พวกข้าจะบ่มเพาะพลังที่นี่แล้วกัน…พวกท่านก็ไม่ต้องใส่ใจพวกเรามากนัก สามารถมาใช้ที่นี่ได้ตลอดเวลา เพราะพวกเราไม่ได้สนใจพลังวิญญาณฟ้าดินหรือการตระหนักรู้กฏน้ำแข็งสักเท่าไหร่”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวกับคนของนิกายอมมตะเสวี่ยหยาทั้ง 3
หลังจากนี้เขาคิดจะเฝ้าอยู่ที่นี่ เพื่อติดตามสถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงของหวงเอ้อ หากเกิดอะไรผิดพลาดจะได้แก้ไขได้ทันท่วงที
“ขอบคุณผู้อาวุโสทรงเกียรติ!”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน ดวงตาคนทั้ง 3 ก็ทอประกายสว่างจ้าขึ้นมา มองไปยังต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ในแววตายังฉายถึงความสำนึกบุญคุณไม่น้อย
“หากพวกท่านคิดจะตอบแทน…วันหน้าหากได้เบาะแสเรื่องผลไม้อมตะหรือโอสถอมตะล้ำค่าที่สามารถส่งเสริมการบ่มเพาะพลังขอบเขตราชาอมตะได้ เพียงแจ้งข้าให้ทราบก็พอ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
