เหตุกะทันหันนี้ทำให้ปวงชนผงะ
กระทั่งเจียงผิงอันยังรับมือไม่ทัน
เกิดอะไรขึ้น?
เขาสัมผัสมิได้ถึงจิตสังหารจากอีกฝ่ายเลย
นอกจากนั้น อีกฝ่ายยังมีบรรยากาศห้าวหาญเปี่ยมคุณธรรมอยู่ทนโท่ ไฉนเขาจึงลอบโจมตีได้?
สีหน้าเปี่ยมคุณธรรมของหลิวอวิ๋นเลือนหาย เหลือเพียงดาบอันเผยฤทธิ์อัปลักษณ์ชวนขนลุกจี้มาถึงหว่างคิ้วของเฉียนฮวั่นโหรว
เปรี้ยง!
พื้นใต้เท้าหลิวอวิ๋นยกตัวขึ้นสูงอย่างกะทันหัน ดาบฟันเฉี่ยวใบหน้าของเฉียนฮวั่นโหรว ทิ้งแผลเลือดโชกไว้เป็นทางยาว
“เวร เกือบสำเร็จแล้วเชียว”
หลิวอวิ๋นผู้ร่างถูกดีดกระเด็นโรยตัวลงบนพฤกษาใหญ่ต้นหนึ่งหงุดหงิดใจยิ่งนัก
ผู้ฝึกตนชุดม่วงอีกคนปรากฏขึ้นข้างตัวเขา ซึ่งก็คือหยางตานชิงซึ่งเพิ่งจรจาก ในมือถือดาบเล่มหนึ่ง
พวกเจียงผิงอันทั้งสามเข้าใจสถานการณ์ทันที
ปรากฏว่าทุกสิ่งเป็นเพียงฉากหนึ่งของละคร คนเหล่านี้เป็นพวกเดียวกันทั้งหมด
ตั้งแต่แสร้งทำเป็นขอความช่วยเหลือ ไปจนถึงการไล่ล่าโจร มาถูกผู้มีคุณธรรมขวางไว้ ทั้งหมดเป็นแผนเพื่อที่จะลอบโจมตีในยามสุดท้าย
โชคยังดีที่เฉียนฮวั่นโหรวตอบโต้ได้ดี มิได้ถูกฆ่า
แต่ใบหน้าของนางก็ยังมีแผล โลหิตหยดลงเปื้อนอาภรณ์ขาวอันเรียบง่ายของนางจนแดงฉาน
เจียงผิงอันยกมือขึ้นใช้ ‘ทวีคูณอนันต์’ ตั้งใจจะช่วยรักษาบาดแผลให้เฉียนฮวั่นโหรว
แต่กฎเกณฑ์แห่งไม้ของเขาเพิ่งเริ่มทำความเข้าใจในขั้นที่สามผลการเยียวยามิได้ดีนัก
“ข้ารักษาเองได้”
เฉียนฮวั่นโหรวเอ่ยเบา ๆ “
