่น เดี๋ยวฆ่ำพวกเขำได้ ทรัพยำกรจะแบ่งกันเจ็ดต่อสำม”
หลิวอวิ๋นมองหยำงตำนชิงด้วยสำยตำแสนรังเกียจ
“ผู้ฝึกตนเช่นข้ำถือกำรช่วยเหลือโลกหล้ำเป็นหน้ำที่ ประพฤติตนด้วยคุณธรรมควำมถูกต้อง เจ้ำสู้อย่ำงไม่ชอบธรรม แค่หัวใจตัวเองยังรักษำมิได้ จะแสวงเต๋ำบรรลุเซียนได้อย่ำงไร?”
หยำงตำนชิงกัดฟันอย่ำงแค้นเคือง “เจ้ำโง่เอ๊ย มิน่ำเล่ำ อำยุเจ้ำจะร้อยรอมร่อ แต่ยังมิบรรลุขอบเขตบูรณำกำรเสียที ควำมคิดพิกำรเช่นนี้ ชั่วชีวิตก็สร้ำงผลงำนมิได้หรอก!”
หยำงตำนชิงถลึงตำมองหลิวอวิ๋นอย่ำงโกรธเคือง ก่อนจะดึงดำบในมือหันหลังจรจำก รำวกลัวหลิวอวิ๋นจะน ำเรื่องของเขำไปฟ้องจริง ๆ
หลิวอวิ๋นผ่อนหำยใจโล่งอก แล้วจึงหันมำคำรวะพวกเจียงผิงอัน
“งำมหน้ำศิษย์ศำลำเติงเซียนเสียแล้ว ข้ำจะชดใช้ให้สหำยเต๋ำทุกท่ำนเอง”
“วิชำผดุงชีพพิทักษ์ธรรม”
เมื่อเห็นปรำณอันชัดเจนบนตัวหลิวอวิ๋น สำยตำของเฉียนฮวั่นโหรวก็ปรำกฏเค้ำประหลำดใจ
“วิชำผดุงชีพพิทักษ์ธรรม? คืออะไรหรือ?” เจียงผิงอันงุนงงเล็กน้อย
“คล้ำยกับกฎจ ำนงสัประยุทธ์ กฎเกณฑ์เช่นนี้บรรลุได้เพียงผู้มีจิตวิญญำณแข็งกล้ำด้วยคุณธรรม”
เมื่อได้ยินค ำอธิบำยของเฉียนฮวั่นโหรว เจียงผิงอันก็พินิจผู้ฝึกตนคนนี้อีกครั้ง
รูปลักษณ์คนผู้นี้ไม่โดนเด่น ผิวกำยคล ้ำเล็กน้อย แต่ดวงตำนั้นเรืองประกำยเจิดจรัส
หลิวอวิ๋นก้ำวเข้ำมำกล่ำวกับทั้งสำม “ผู้น้อยหลิวอวิ๋น ศิษย์สำขำแคว้นชำงหลำนของศำลำเติงเซียน”
“ศิษย์น้องของข้ำหยำงตำนชิง
