ทว่าอยู่ดีๆวันนี้ จวนหลังหนึ่งในนิกายวิถีวายุอัสนี ก็ปรากฏเสียงคำรามด้วยโทสะดังลั่นสนั่นทุ่งขึ้นมา “เหอเอ้อ!!”
พริบตาต่อมาท่ามความสะดุ้งงตกใจของศิษย์นิกายวิถีวายุอัสนี ร่างชราหนึ่งก็พุ่งออกมาจากจวนหลังนั้นด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ดูไม่ได้
ร่างชราดังกล่าวเป็นถึงรองจ้าวหอคุมกฏแห่งนิกายวิถีวายุอัสนี จวินฉงซาน!
“เกิดอะไรขึ้นกัน? เป็นผู้ใดทำให้รองจ้าวหอมีโทสะขนาดนี้?”
“อืม ข้าจำได้ว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนก็มีฉากทำนองนี้เกิดขึ้น…และตอนนั้นก็เป็นศิษย์พี่จวินวั่งเฉินหลานชายของรองจ้าวหอคุมกฏ ที่ตกตายในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูง”
“ใช่แล้วศิษย์พี่ ข้าเองก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าหลังจวินวั่งเฉินตกตาย ศิษย์พี่หญิงจวินชิวเหอที่เป็นพี่สาวแท้ๆของมัน ก็ไปตระเวนหายอดฝีมือในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูงมากมาย เพื่อว่าจ้างไปฆ่าคนร้ายที่เข่นฆ่าจวินวั่งเฉิน นับจากเวลาตอนนี้ก็สมควรเป็นช่วงที่ทุกคนในตางรางจัดอันดับถูกส่งตัวไปยังแดนลับสมบัติ…คงไม่ใชว่าเจอตัวคนร้ายแล้วหรอกนะ?”
“ข้าว่าชัดเจน…ดูทรงแล้ว ศิษย์พี่จวินชิวเหอไม่พ้นเกิดเรื่องอีกคนแน่แท้”
…
เหล่าศิษย์นิกายวิถีวายุอัสนีได้แต่มองคาดเดาไปเรื่อย หากแต่เหล่าอาวุโสที่ล่วงรู้เรื่องราวมากกว่าก็ตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดยังตระหนักได้ว่า เกิดเรื่องกับจวินชิวเหอแล้ว!
“รองจ้าวหอจวิน…เกิดอะไรขึ้น?”
