การปรากฏตัวของเจียงผิงอันทำให้ปวงชนตั้งตัวไม่ติด
“รบกวนผู้อาวุโสทุกท่านช่วยบอกแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อแทนข้าที ข้าชอบของขวัญชิ้นนี้มาก จะจดจำไว้เป็นแน่แท้ ภายหน้าจะตอบแทนร้อยเท่าอย่างแน่นอน!”
“อีกเรื่อง ช่วยประกาศต่อโลกภายหน้าด้วยว่า ผู้เผยแพร่ข่าวว่าข้ามีศาสตราเซียนไปทั่วหล้า ขออย่าได้ห่วง ไม่ช้าก็เร็วข้าจะหาเจ้าให้เจอ”
เสียงทรงอำนาจของเจียงผิงอันขจรทั่วนิกายเทวมาร
ทั้งผู้อาวุโสและศิษย์ทั้งหลายมองเจียงผิงอันอย่างไม่อยากเชื่อใช้เวลาเนิ่นนานจึงคืนสติกันได้
“จ-… เจ้านิกาย! ท่าน… ท่านไม่เป็นไร!”
“เป็นไปไม่ได้! ไม่สิ ข้าจะพูดว่า เจ้านิกายรอดมาได้อย่างไร! ก็ไม่ถูกอีก ข้าจะบอกว่าเจ้านิกาย- เจ้านิกายถึงกับรับมือผีสางกาลเวลาได้ด้วย!”
ปวงชนในนิกายเทวมารล้วนจังงัง
เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?
ศิลาสางกาลเวลามิได้แข็งแกร่งดั่งตำนานว่าหรือ?
ไม่มีทาง
หากศิลาสางกาลเวลาไม่แข็งแกร่งนัก ราชวงศ์ปิงหยวนคงไม่เสียหายสาหัส และแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อคงไม่ใช้มันเล่นงานเจ้านิกายหรอก
แต่เหตุใดเจ้านิกายจึงปลอดภัยดี?
ปวงชนสัมผัสปราณชวนสะพรึงจากร่างผีสางกาลเวลาได้ กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติยังมิกล้าออกมาหยุด
แต่เจ้านิกายซึ่งบรรลุเพียงกฎเกณฑ์ขั้นสาม เทียบได้กับผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมสุญตาหยุดผีสางกาลเวลาไว้ได้อย่างไร?
“เจ้านิกายเยี่ยมยุทธ์!”
“สวรรค์อำนวยพรแก่เรานิกายเทวมาร!”
เหล่าศิษย์นิกายเทวมารมองเจียงผิงอันอย
