ันนี่แหละขอรับ!”
เสียงจากอีกฝั่งของยันต์สื่อสารยิ่งทวีความร้อนใจ
รอยยิ้มของเหลียงผิงหดหาย เกิดสังหรณ์ร้าย กล่าวอย่างไม่แน่ใจ “อย่าบอกเชียวว่าเขาไม่ตาย”
“เจียงผิงอันไม่ตายจริง ๆ ขอรับ!” ผู้ฝึกตนอีกฝั่งของยันต์สื่อสารตอบกลับ
“ผีสางกาลเวลายังไปไม่ถึงหรือเปล่า?” เหลียงผิงกลั้นหายใจ ร่างของเขาสั่นสะท้านเกินควบคุมแล้ว
“ไปแล้วขอรับ! แต่ไม่รู้ทำไม ผีสางกาลเวลาก็หายไปเสียดื้อ ๆแล้วนิกายเทวมารก็ถ่ายทอดวาทะของเจียงผิงอัน บอกว่าเขาชอบของขวัญชิ้นนี้มาก ภายหน้าจะตอบแทนร้อยเท่าขอรับ!”
ได้ยินเช่นนี้ ความหวังสุดท้ายของเหลียงผิงก็ดับวูบ เขาผุดลุกคว้ายันต์สื่อสาร แผดเสียงคำรามอย่างหลุดมาด
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด! ต่อให้ตระกูลเหลยโบราณนิกายเทวมารและราชวงศ์ต้าเฉียนร่วมมือ ก็ไม่มีทางช่วยอะไรเจียงผิงอันได้!”
มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?
หรือผีสางกาลเวลาจะอ่อนแอลง?
เหลียงผิงคิดไม่ออกเลยว่าเหตุใดเจียงผิงอันจึงไม่ตาย
ความกลัวและความลนลานแผ่ขยายในใจเขา
ยามปีศาจร้ายเจียงผิงอันนั่นเติบโต จะเป็นภัยคุกคามมหาศาลต่อแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋ออย่างแน่นอน
ทั่วทั้งโลกหล้าผู้ฝึกตนเองก็ลือลั่น ไร้ผู้ใดคาดฝันว่าเจียงผิงอันจะรอดมาได้
“เจ้านิกายเจียงทำได้อย่างไร?”
“ขนาดนี้ยังไม่ตาย ใครจะฆ่าเขาได้?”
“แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อต้องแตกตื่นอยู่เป็นแน่ ข้าล่ะอยากเห็นสีหน้ายามนี้ของพวกเขานัก ฮ่า ๆ”
เผ่าปีศาจซึ่งเดิมกำลังจะเคลื่อ
