“ใช่ ข้าเองก็จำได้เช่นกัน…ด้วยเหตุนี้ข้าถึงได้ออกตามหาพวกเจ้าก่อน และคิดจะไประนาบเทวโลกพร้อมกันกับพวกเจ้า”
ลี่เฟยกล่าวถึงจุดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “นับว่าดียิ่งที่เจ้ากับเนี่ยนเอ๋ออยู่ด้วยกัน…ทำให้ไม่ต้องลำบากหากันอยู่นาน”
“พี่หญิงเฟยเอ๋อ ท่านคิดพาข้าไปยังระนาบเทวโลกที่เซียนอมตะหนามม่วงแบบนี้…มันจะสะดวกหรือ?”
หานเฉวี่ยไน่รู้สึกลังเลอยู่บ้าง
“ยังมีใดไม่สะดวกเล่า…หากท่านอาจารย์พบเจ้า เผลอๆต้องยินดีรับเจ้าเป็นศิษย์ด้วยอีกคนแน่! เพราะท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ศักยภาพเจ้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าแม้แต่นิดเดียว!!”
ลี่เฟยส่ายหัวไปมาพลางกล่าว
เพราะไม่ว่าจะเป็นต้วนเนี่ยนเทียนลูกชายนาง หานเฉวี่ยไน่หรือใครก็ตาม นางมั่นใจมากว่าอาจารย์ต้องตาลุกวาวแน่ เพราะทุกคนผ่านการขัดเกลาชำระจากพลังวิญญาณฟ้าดินของดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพกันหมดแล้ว
“ตอนนี้ท่านพ่อ…ก็สมควรอยู่ในระนาบเทวโลกแล้วใช่หรือไม่?”
ต้วนเนี่ยนเทียนกล่าวพึมพำออกมาด้วยความคิดถึง
และพอต้วนเนี่ยนเทียนกล่าวพึมพำออกมา ไม่ว่าจะลี่เฟยหรือหานเฉวี่ยไน่ก็นิ่งเงียบไปทันที
จากนั้นร่างในชุดสีม่วงก็ค่อยๆปรากฏขึ้นในความคิด ต่อมาภาพจำและฉากเรื่องราวในอดีตก็ค่อยๆแล่นย้อนในใจเป็นฉากๆ…
