ลี่เฟยย่ำเท้าออกมาหนึ่งก้าว ก่อนที่ร่างจะวูบไปผุดโผล่เบื้องหน้าต้วนเนี่ยนเทียนทันทีทันใด ราวย่นย่อพสุธาลัดฟ้า
“เฉวี่ยไน่ ข้าต้องขอบคุณเจ้ายิ่งที่ตลอดหลายปีมานี้เจ้าคอยดูแลเนี่ยนเทียนอย่างดี…”
ขณะเดียวกันลี่เฟยก็หันไปมองกล่าวกับหานเฉวี่ยไน่ด้านหลังต้วนเนี่ยนเทียนด้วยแววตาสำนึกขอบคุณถึงที่สุด จากนั้นก็เร่งสะบัดมือส่งมอบขวดโอสถไปให้หานเฉวี่ยไน่อย่างไม่รอช้า “เจ้ารีบใช้ก่อน มันเป็นโอสถรักษา”
“พี่หญิงเฟยเอ๋อท่าน…”
ห่านเฉวี่ยไน่ยังคงตกตะลึงไม่หาย นางคว้าขวดโอสถมาตามสัญญชาติญาณ สองตายังกระพริบปริบๆมองร่างบางในชุดม่วงเบื้องหน้าด้วยอาการงุนงง
เพราะนางคิดไม่ออกจริงๆ
ว่าในเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี แต่ลี่เฟยที่เดิมมีพลังฝึกปรืออ่อนด้อยกว่านางมากมาย ไฉนกลับถือครองพลังอันแข็งแกร่งและน่ากลัวขนาดนี้ได้?
พลังที่ลี่เฟยเผยออกมาเมื่อครู่ เกรงว่าคงก้าวข้ามขีดจำกัดของระนาบโลกียะไปแล้วกระมัง?
“ท่านแม่…”
ต้วนเนี่ยนเทียนเองก็ตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของมารดาตัวเองไม่น้อย ด้วยไม่คิดเลยว่ามารดาของตัวอยู่ๆจะมีพลังร้ายกาจขนาดนี้ได้!
“แม่!?”
ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก สตรีชราที่กำลังตกตะลึงทั้งหวาดกลัวกับพลังของลี่เฟย พอได้ยินวาจาที่ต้วนเนี่ยนเทียนเรียกหาลี่เฟย สีหน้านางก็ซีดลงแทบไร้เลือด แววตาฉายชัดถึงความหวาดผวา
‘หนี!!’
