“ท่านแม่เมื่อไม่กี่ปีก่อนข้าได้ยินมาว่ามีคนได้รับสืบทอดมรดกของเซียนอมตะหนามม่วงแล้ว…ที่แท้คนๆนั้นก็คือท่านเองหรือ?”
ต้วนเนี่ยนเทียนมองลี่เฟยด้วยความตกใจ ด้วยไม่คิดเลยว่าผู้ที่ได้รับสืบทอดมรดกของเซียนอมตะหนามม่วงที่เป็นดั่งตำนานสูงสุดของระนาบโลกียะแห่งนี้ ที่แท้จะเป็นมารดาของตัวเอง
“ยินดีด้วยพี่หญิงเฟยเอ๋อ!”
หลังจากอึ้งไปด้วยความตกใจพักหนึ่ง หานเฉวี่ยไน่ก็เร่งกล่าวแสดงความยินดีกับลี่เฟยทันที
“อันที่จริง ข้าแค่โชคดีเพราะตอนถูกส่งมาปรากฏตัวที่ระนาบหนามม่วงแห่งนี้ ข้าอยู่ไม่ไกลจากแถวนั้นมากเท่าไหร่ นางจึงเลือกข้า”
“กล่าวได้ว่า หากเป็นเจ้าที่อยู่แถวๆนั้น นางก็จะเลือกเจ้าเช่นกัน”
ลี่เฟยย่อมล่วงรู้หมดแล้ว ว่าเพราะอะไรเซียนอมตะหนามม่วงถึงเลือกนาง ทั้งหมดก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าศักยภาพและพรสวรรค์นั่นเอง และเป็นเพราะร่างกายนางได้ผ่านการขัดเกลาชำระจากพลังวิญญาณฟ้าดินในระนาบเทพมาแล้ว ทำให้เซียนอมตะหนามม่วงตระหนักว่าความสำเร็จในภายภาคหน้าของนางจะไม่หยุดอยู่ที่ขอบเขตจักรพรรดิอมตะ 10 ทิศ..
“เอ๋”
อย่างไรก็ตามพอได้ยินคำพูดของลี่เฟย หานเฉวี่ยไน่ก็อดไม่ได้ที่จะงุนงง ต้วนเนียนเทียนก็สงสัยเช่นกัน
สุดท้ายพอได้ลี่เฟยอธิบายเรื่องราวให้ฟัง ทั้งคู่ก็ตระหนักได้
“ท่านแม่ จะอย่างไรก็ช่างเถอะ ที่ท่านบังเอิญไปอยู่แถวนั้นพอดี สิ่งนี้ก็พูดได้ว่าเป็นเพราะท่านมีโชคชะตากับเซียนอมตะหนามม่วง”
