ต้วนหลิงเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆคราหนึ่ง ก่อนจะลุกออกจากห้องไป
เพื่อความปลอดภัย เขาคิดจะไปถามจ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยให้รู้ชัด ว่าสามารถรับมือเผ่าจิ้งจอกมายาได้ไหวหรือไม่
เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าเผ่าจิ้งจอกมายามีความแข็งแกร่งมากน้อยแค่ไหน
ถึงแม้เจ้าวังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยจะเคยพูดให้เขาฟังไปแล้ววันก่อน ว่าไม่ได้กลัวเผ่าจิ้งจอกมายาเลย แต่ใครจะไปรู้ว่าใช่อีกฝ่ายพูดเพื่อเอาหน้าหรือไม่?
“ผู้อาวุโส”
ต้วนหลิงเทียนที่มาพบจ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อย ก็ไม่คิดอ้อมค้อมใดๆ เลือกจะกล่าวออกไปตรงๆ “ข้าเกรงว่าอีกไม่นานหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกมายา ต้องมาหาความที่คฤหาสน์เฉวียนโยวอีกแน่…”
“คฤหาสน์เฉวียนโยวมีกำลังมากพอจะคุ้มครองฮ่วนเอ๋อน้องสาวของข้าได้หรือไม่?”
ขณะกล่าวถามชายชราเรื่องนี้ สีหน้าต้วนหลิงเทียนก็จริงจังขรึมเคร่งนัก
“เกิดอะไรขึ้น?”
ชายชรายังไม่เข้าใจสถานการณ์สักเท่าไหร่
“หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกมายาผู้นั้น ตอนนี้สิบในสิบไม่พ้นล่วงรู้แล้วว่าฮ่วนเอ๋อพักอยู่กับข้า หลังได้เบาะแสบางอย่างจากองค์กรกะโหลกเลือด หาไม่แล้วพวกมันคงไม่ส่งคนไปพื้นที่ชายแดน…”
ต้วนหลิงเทียนพูดอีกครั้ง ก็กล่าวบอกเรื่องที่ผู้นำคฤหาสน์เฉวียนโยวรายงานความเคลื่อนไหวของเผ่าจิ้งจอกมายาให้เขาออกไป
“ไฉนเผ่าจิ้งจอกมายาถึงได้จ้องจะเล่นงานฮ่วนเอ๋อเล่า? แล้วไฉนหัวหน้าเผ่าจิ้จอกมายาต้องย้อนกลับมาหาความเพราะนางอีก?”
ชายชราถาม
