ได้ยินคำถามดังก่าวของชายชรา ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่คลี่ยิ้มขื่นขม “ผู้อาวุโส นี่ไม่ใช่เพราะข้าไม่อยากเล่า แต่บางเรื่องข้าก็ไม่สะดวกจะกล่าว…”
“ที่ข้ามาหาท่านตอนนี้ เพียงเพราะอยากถามท่านตรงๆ ว่าหากหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกมายามาหาความที่คฤหาสน์เฉวียนโยว ในคฤหาสน์เฉวียนโยวมีใครสามารถรับประกันความปลอดภัยให้ฮ่วนเอ๋อได้หรือไม่?”
นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงในการมาครั้งนี้ของต้วนหลิงเทียน
“เจ้ายังคงเป็นกังวลเรื่องนี้อยู่อีกงั้นหรือ…?”
ชายชราส่ายหัวไปมา “ไม่ใช่วันก่อนข้าบอกเจ้าไปแล้วหรือไร ว่าต่อให้เป็นเผ่าจิ้งจอกมายาก็ไม่กล้าตอแยคฤหาสน์เฉวียนโยวของเรา…เจ้าไม่เชื่อข้ารึ?”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อ ข้าแค่อยากยืนยัน”
ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เพราะอย่างไรเสียที่เขามาถามย้ำอีกครั้งแบบนี้ ก็เพราะสงสัยในคำพูดของชายชราเมื่อวันก่อนจริงๆ
เพราะวันก่อนตอนชายชราเอ่ยถึงเรื่องนี้ ท่าทีแลดูเหมือนกล่าวอย่างขอไปที
“เจ้าอย่าได้กังวลไป…ไม่ต้องพูดถึงงเผ่าจิ้งจอกมายาสาขาแดนสวรรค์ใต้เลย ต่อให้มีเผ่ามายาอย่างสาขาแดนสวรรค์ใต้เพิ่มอีก 2 เผ่า คฤหาสน์เฉวียนโยวก็ไม่มีกลัว!”
ฟังจากวาจาของชายชราแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ยึดถือเผ่าจิ้งจอกมายาเป็นจริงจังอะไร แววตายังเผยความดูแคลนหยันหยามให้เห็น
