“ฮ่วนเอ๋อ”
ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนเอ่ยเรียกออกไป แผ่นหลังของร่างบางที่เหม่อมองไปยังคฤหาสน์เฉวียนโยวอยู่ก็สะท้านไปอย่างแรง จากนั้นนางก็ค่อยๆหันกลับมา
พอหันมาเห็นร่างชายหนุ่มชุดม่วงไม่ไกล แม้จะไม่ได้เห็นอีกฝ่ายมาสักพักแล้ว แต่นางก็จดจำได้ไม่มีลืม เพราะชายหนุ่มก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
“พี่หลิงเทียน? ข้า…ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
ฮ่วนเอ๋อยกมือขึ้นถอดหมวกกับผ้าคลุมหน้าออกทันที รูปโฉมอันงดงามไร้คู่เปรียบของนางเปิดเผยออกมาอีกครา พาลให้สรรพสิ่งโดยรอบแลหมองลงถนัดตา
จังหวะนี้กระทั่งจ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยที่อยู่มา 30,000 กว่าปีที่ยืนอยู่ไกลๆ พอได้เห็นรูปโฉมฮ่วนเอ๋อ มันยังอดไม่ได้ที่จะหยีตาลง เพราะตลอดชั่วชีวิตของมันไม่เคยเห็นสตรีนางใดงดงามถึงขั้นนี้มาก่อน “ใต้หล้า…มีสตรีที่งดงงามสมบูรณ์แบบเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?”
“ฮวนเอ๋อ”
เมื่อเห็นโฉมหน้าฮ่วนเอ๋อชัดถนัดตา ต้วนหลิงเทียนก็ทนไม่ไม่ไหวสืบไป ร่างไหววูบเข้าหาฮ่วนเอ๋อทันที
ด้านฮ่วนเอ๋อก็คล้ายกลายเป็นสายลมหอบหนึ่ง พัดกรรโชกมาเร็วไว ก่อนจะโยนตัวเข้าอ้อมอกต้วนหลิงเทียน ทั้งกอดเอาไว้แน่น “พี่หลิงเทียน…ฮ่วนเอ๋อคิดถึงท่านยิ่ง คิดถึงท่านยิ่ง!”
หลังซุกอ้อมอกต้วนหลิงเทียนแล้ว ฮ่วนเอ๋อก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยอารมณ์สะทกสะท้อน หยาดน้ำสองสายหลั่งรินจากดวงตาราดรดแก้มงาม ชวนให้แลดูน่าเวทนาสงสารเหลือเกิน
“พี่หลิงเทียนก็คิดถึงฮ่วนเอ๋อเหมือนกัน”
