ต้วนหลิงเทียนเองก็กอดร่างบางในอกไว้แน่น ความกังวลที่สุมในอกมานานปีในที่สุดก็พรั่งพรูออกมา
ตอนนั้นหลังตื่นจากการบ่มเพาะมาแล้วไม่เจอฮ่วนเอ๋อ เขาก็กังวลแทบบ้า
ตอนนี้เมื่อเห็นนางปลอดภัยกับตา ในที่สุดเขาก็ได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเสียที
“ฮ่วนเอ๋อ สัญญากับพี่หลิงเทียน…วันหลังเจ้าห้ามจากไปโดยไม่ลาอีกรู้หรือไม่?”
หลังผ่านไปราวๆเค่อหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆผละร่างฮ่วนเอ๋อออกไป และมองกล่าวด้วยสายตาจริงจัง
“พี่ใหญ่หลิงเทียน หลายปีที่ฮ่วนเอ๋อหายไป…พี่หลิงเทียนคิดถึงฮ่วนเอ๋อบ้างไหม?”
ฮ่วนเอ๋อตอนนี้ บนแก้มงามไร้ตำหนิยังปรากฏคราบน้ำตาให้เห็น ชวนให้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความเวทนาจับใจ
“คิดถึง! พี่หลิงเทียนห่วงฮ่วนเอ๋อแทบตายที่หายไปคนเดียวแบบนั้น…พี่หลิงเทียนยังออกกตามหาฮ่วนเอ๋ออยู่หลายปีก็แต่กลับหาไม่เจอเลย ที่แท้ตอนนั้นฮ่วนเอ๋อไปอยู่ไหนมากันแน่?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามเสียงเข้ม
“เช่นนั้น ที่ฮ่วนเอ๋อจากไปก็ไม่ไร้ความหมายแล้ว”
ฮ่วนเอ๋อกล่าว
“เด็กโง่ ไฉนเจ้าคิดเช่นนั้นเล่า”
ได้ยินคำพูดของฮ่วนเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกพูดไม่ออก ทั้งจนปัญญาอยู่บ้าง และทำให้เขาอดนึกถึงวาจาทิ้งทายที่ฮ่วนเอ๋อจากไปไม่ลาวันนั้นขึ้นมา
