“พี่หลิงเทียน ตอนนี้ฮ่วนเอ๋อคงไม่ได้อยู่ข้างท่านแล้ว…ที่จริงฮ่วนเอ๋อไม่อยากไปไหนเลย แต่ฮ่วนเอ๋อคิดว่าหากฮ่วนเอ๋อหายตัวไป บางทีพี่หลิงเทียนอาจจะคิดถึงและเป็นห่วงฮ่วนเอ๋อบ้าง…เป็นห่วงฮ่วนเอ๋อเหมือนที่ห่วงพี่สาวมู่หรงปิง พี่สาวเค่อเอ๋อ พี่สาวลี่เฟย และพี่สาวเฟิ่งเทียนหวู่…”
นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ฮ่วนเอ๋อจากไปในตอนนั้น
กระทั่งจนบัดนี้เมื่อนึกถึงเหตุผลดังกล่าว ต้วนหลิงเทียนก็อดคิดไปไม่ได้ว่าฮ่วนเอ๋อช่างเอาแต่ใจราวเด็กน้อยเหลือเกิน…
อย่างไรก็ตามพอคิดอีกที ตอนนั้นฮ่วนเอ๋อก็เป็นเด็กน้อยจริงๆ และพึ่งจะออกมาพบเจอโลกกว้างหลังได้เจอเขาเท่านั้น…
เช่นนั้นการกระทำของนางย่อมอภัยให้ได้
หากจะโทษก็ต้องโทษเขาคนเดียว ที่ไม่ได้หาทางออกเรื่องนี้ให้ดี
“ฮ่วนเอ๋อ เจ้าต้องรับปากพี่หลิงเทียน ว่าต่อไปเจ้าจะไม่ทำแบบนี้อีก…ตั้งแต่วันที่ฮ่วนเอ๋อจากไป พี่หลิงเทียนรู้แล้วว่าในใจฮ่วนเอ๋อสำคัญขนาดไหน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
ถึงแม้วาจาของต้วนหลิงเทียนฟังแล้วจะเหมือนปลอบใจและห้ามปรามไม่ให้นางทำอะไรแบบนั้นอีก แต่ที่พูดไปก็เป็นความจริง เพราะในใจเขาฮ่วนเอ๋อก็มีความสำคัญกว่าที่เขาคิดเอาไว้
“จริงหรือ?”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที จากนั้นก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนจริงจัง ราวกับจะรอฟังคำยืนยันของต้วนหลิงเทียน
“จริงสิ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
