“พี่หลิงเทียน วันหน้าฮ่วนเอ๋อจะไม่จากพี่หลิงเทียนไปไหนแล้ว”
ฮ่วนเอ๋อโยนตัวเข้าอ้อมอกต้วนหลิงเทียนอีกรอบ และคราวนี้ก็ไม่คิดจะปล่อยอยู่นาน จนเมื่อต้วนหลิงเทียนบอกว่ามีคนอยู่ด้วย ฮ่วนเอ๋อจึงผละออกมาด้วท่าทางเขินอายอยู่บ้าง
“ผู้อาวุโส นี่คือฮ่วนเอ๋อ เป็นน้องสาวข้าเอง”
ต้วนหลิงเทียนที่กุมมือฮ่วนเอ๋ออยู่หันไปกล่าวแนะนำตัวนางให้จ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยรู้จัก
“น้องสาว?”
ชายชราแย้มยิ้ม “ใช่น้องสาวที่รักหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนรู้สึกหน้าม้านอยู่บ้าง เมื่อได้ยินคำของชายชรา กลับันด้านฮ่วนเอ๋อพอได้ฟังคำพูดของชายชราก็คลี่ยิ้มอย่างถูกใจ “ตาแก่เจ้าพูดน่าฟังยิ่ง เจ้าเป็นคนของคฤหาสน์เฉวียนโยวด้วยหรือ?”
“ฮ่วนเอ๋อ อย่าได้หยาบคาย!”
ต้วนหลิงเทียนรีบปรามฮ่วนเอ๋อทันที
“ไม่เป็นไรหรอก”
ชายชราโบกมือส่งๆกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าดูแล้วยยาโถวน้อยนางนี้คงมิค่อยมีประสบการณ์ทางโลกมากนัก เป็นธรรมดาที่นางจะไม่เข้าใจเรื่องลำดับอาวุโสอันหยุมหยิมน่ารำคาญ…ว่าแต่นางไปทำอันใดมาหรือ ไฉนจึงโดนเผ่าจิ้งจอกมายาจับตาเช่นนั้นเล่า?”
ขณะกล่าวประโยคท้ายชายชราก็พยายามมองฮ่วนเอ๋ออย่างระวัง หากแต่มันก็ไม่พบเบาะแสใดๆ และไม่แม้แต่จะพบว่าที่แท้ฮ่วนเอ๋อไม่ใช่มนุษย์
