ถึงแม้ว่าเขาก็อยากให้ฮ่วนเอ๋อได้ผลไม้อมตะทั้งสองจริงๆ เพราะตอนนี้นางอยู่ในขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศแล้ว หากใช้ก็สามารถบรรลุถึงขอบเขตราชาอมตะได้ในเวลาสั้นๆแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ผลไม้อมตะสองผลนี่ พวกมันมีค่ามากจริงๆ!
จากนั้นไม่ทันที่ชายชราจะได้ตอบอะไร ต้วนหลิงเทียนก็เอ่ยเสริมว่า “เช่นนั้น…พวกเรายอมรับมัน แต่ถือว่าข้าติดค้างท่านเรื่องหนึ่ง?”
“เจ้าหนู เห็นชัดๆว่าเจ้าอยากได้มัน แต่ยังมาทำเป็นลีลาทั้งเกรงใจอยู่ได้…ข้าไม่ได้ให้เจ้า เช่นนั้นเจ้าจะมายุ่งวุ่นวายอะไร?”
ชายชราเอ่ยออกด้วยยน้ำเสียงปั้นปึ่ง “นี่เป็นของขวัญแรกพบที่ข้าให้แม่หนูน้อยนี่…นางเรียกว่า ฮ่วนเอ๋อใช่หรือไม่?”
จากฉากเรื่องราวที่เห็นกับตาก่อนหน้า ชายชราไหนเลยจะมองไม่ออกว่าฮ่วนเอ๋อคิดยังไงกับต้วนหลิงเทียน อีกทั้งยังเห็นด้วยว่าฮ่วนเอ๋อมีความสำคัญกับต้วนหลิงเทียนขนาดไหน
เช่นนั้นการส่งผลไม้อมตะทั้ง 2 ผลนี้ออกไปให้ฮ่วนเอ๋อ ก็ไม่ต่างอะไรกับจับต้วนหลิงเทียนผูกติดกับเรือมันแล้ว…
ยิ่งไปกว่านั้น มันเห็นฮ่วนเอ๋อที่แลดูไร้เดียงสาแล้วก็ถูกชะตาเหลือเกิน
“ฮ่วนเอ๋อ ในเมื่อผู้อาวุโสมอบมันให้เจ้าแล้ว เจ้ายังไม่รีบขอบคุณผู้อาวุโสอีก”
ต้วนหลิงเทียนเร่งกล่าวแนะฮ่วนเอ๋อทันที ขณะเดียวกันในใจก็มุ่งมั่นว่าวันหน้าต้องหาทางตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ให้ชายชราให้ได้
“ขอบคุณ”
