ตัวมันแน่นอนว่ากลับมาทะเลสาบที่สวนด้านหลังคนเดียว ไม่คิดรบกวนการกลับมาพบเจอกันอีกครั้งของทั้งคู่
“ฮ่วนเอ๋อ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ต้วนหลิงเทียนที่พาฮ่วนเอ๋อกลับมาพักในห้อง ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา เพราะเขาอยากรู้จริงๆว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฮ่วนเอ๋อไปอยู่ที่ไหน และทำอะไรมาบ้าง ไฉนด่านพลังถึงได้บรรลุขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศ
ต่อมาพอได้ฟังเรื่องราวที่ฮ่วนเอ๋อเล่า ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าฮ่วนเอ๋อไม่ได้ไปไหนเลย นางแค่หาที่ร้างผู้คนและปิดด่านบ่มเพาะพลังเท่านั้น
สำหรับความก้าวหน้าของระดับบ่มเพาะนาง เรียกว่ามันเพิ่มขึ้นมาเองตามธรรมชาติ…
เรื่องนี้ทำให้ต้วนหลิงเทียนเสมือนถูกจู่โจมเข้าอย่างจัง ‘จิ้งจอกน้ำแข็งพันมายา ไม่ได้ยากพบพานในรอบหลายล้านปีของเผ่าจิ้งจอกมายาอย่างสูญเปล่าแล้วจริงๆ…ถึงกับมีศักยภาพท้าทายสวรรค์ขนาดนี้!’
ในสายตาของงต้วนหลิงเทียน
ฮ่วนเอ๋อที่ไม่มีผลเทพสังเวยสวรรค์แถมไม่มีผลึกเทพ และไม่น่าจะไปเข้าร่วมกับขุมกำลังใดๆ แต่กลับทะลวงถึงขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศได้ในเวลาอันสั้นแบบนี้ เกรงว่าให้มองทั่วทั้งหลิงหลัวเทียน คงไม่มีใครมีความเร็วในการบ่มเพาะเทียบนางได้อีกแล้ว…
“จริงสิ…ตอนนี้ฮ่วนเอ๋อเองก็คงเข้าใจกฏแล้วใช่ไหม?”
ทันใดนั้น ต้วนหลิงเทียนก็นึกเรื่องสำคัญดังกล่าวขึ้นได้
“อื้อ”
ฮ่วนเอ๋อพยักหน้า
“เจ้าเข้าใจกฏใดหรือ?”
