ตัวตนขอบเขตราชาอมตะนั้น สามารถเปิดโลกใบเล็กไว้ที่ใดก็ได้
และในโลกใบเล็กดังกล่าว…จะสิ่งไม่มีชีวิตก็ดี หรือสิ่งมีชีวิตก็ดีสามารถรองรับได้ทุกสิ่ง!
ในอดีตตอนที่ต้วนหลิงเทียนพึ่งจะขึ้นมายังระนาบหลิงหลัวเทียน เขาก็เคยพลัดหลงเข้าไปในโลกใบเล็กของราชาอมตะจากนิกายอมตะสราญรมญ์มาแล้ว
และเพราะการพลัดหลงเข้าไปในโลกใบเล็กนั่น เขาก็เลยถูกสถานการณ์บีบบังคับให้มีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับมู่หรงปิง ศิษย์ของนิกายอมตะสือหัง
‘จนถึงวันนี้ เส้นทางของข้ายังนับว่าราบรื่นดีอยู่…ข้าขึ้นมาหลิงหลัวเทียนมาไม่ถึงร้อยปี ด่านพลังของข้าก็ทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะได้แล้ว’
‘นับจากวันนั้นก่อนที่จะครบกำหนด 1,000 ปี ข้ายังเหลือเวลาอีก 900 กว่าปี…แต่หลังจากนี้อีก 500 ปี ข้าต้องยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของระนาบเทวโลกให้ได้’
‘มีแต่เป็นแบบนี้เท่านั้น อีก 400 ปีให้หลังข้าถึงจะมีโอกาสเพิ่มพูนพลังให้มากพอจะบุกขึ้นไปดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพนั่นเพื่อช่วยเค่อเอ๋อ เสี่ยวเฟยเอ๋อ เทียนหวู่…และทุกๆคน!’
ต้วนหลิงเทียนที่ลองเปิดโลกใบเล็กเล่นดู เพียงห้วงคิดเดียว เขาก็ทำลายโลกใบเล็กที่เปิดนั่นทันที
“ราชาอมตะ…”
พอลุกขึ้นยืน ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น มวลพลังขุมหนึ่งปะทุควบรวมในหมัดอย่างเกรี้ยวกราด เขาเสพย์รับความรู้สึกของพลังอันกล้าแข็งอยู่สักพักค่อยคลายมือออก
