ได้ยินคำพูดของชายชรา สองตาต้วนหลิงเทียนก็หรี่ลงทันที “ผู้อาวุโส ทำแบบนี้…เพราะไม่อยากให้ข้าเข้าสู่ตระกูลซูเร็วเกินไปงั้นหรือ?”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการ แต่ข้ารู้สึกว่าการปล่อยให้เจ้าเข้าสู่ตระกูลซูเร็วเกินไป อาจทำให้พวกมันไม่เห็นค่าเจ้าอย่างที่ควรจะเป็น”
ชายชราส่ายหัวไปมา พลางเอ่ยเสริมว่า “แน่นอนว่าหากเจ้าอยากคิดจะไปตระกูลซูเลย ข้าก็ไม่คิดจะห้ามเจ้า”
“นอกจากนั้น หากเจ้าเลือกที่จะอยู่ เจ้าก็ต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง…หากเจ้ารับปากข้าเรื่องที่ว่าแล้ว ข้ารับรองว่าทรัพยากรที่เจ้าจะได้รับจากคฤหาสน์เฉวียนโยว จักไม่ด้อยไปกว่าสิ่งที่ตระกูลซูจะมอบให้เจ้าแน่นอน”
“แต่หากเจ้าไม่รับปากข้า เช่นนั้นข้าก็จะแนะนำเจ้าให้เขาร่วมกับตระกูลซูทันที”
ชายชราเอ่ยสืบต่อ
“รับปาก?”
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้วขึ้นด้วยสงสัย “ไม่ทราบเป็นเรื่องราวใด และมีเงื่อนไขอะไรบ้าง?”
“อันที่จริงมันก็ไม่เชิงเงื่อนไขหรอก แต่ถือว่าเป็นกฏของวังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อย…เพราะตั้งแต่ที่ผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยคนก่อนตกตายไป วังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยที่ข้ารับผิดชอบดูแล ก็ได้ตรากฏเหล็กข้อนี้ขึ้นมา”
ชายชรากล่าวว่า “ผู้ใดก็ตามที่คิดดำรงตำแหน่งผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยของคฤหาสน์เฉวียนโยว ต้องรับปากเรื่องล้างแค้นให้อดีตผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยก่อนเท่านั้น จึงจักได้รับการสนับสนุนอย่างดีที่สุดจากคฤหาสน์เฉวียนโยว”
“อดีตผู้พิทักษ์น้อย?”
