รูม่านตาต้วนหลิงเทียนหดแคบลงทันใด “สิ่งที่อาวุโสกล่าวก็คือ…ล้างแค้นให้ผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยที่ถูกฉุดคร่าภรรยาไปเมื่อ 30,000 กว่าปีก่อน?”
พอต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามจบคำ เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันตรายขุมหนึ่ง กลิ่นอายพลังอันตรายที่ว่ายังแผ่ซ่านออกมาจากร่างชราเบื้องหน้า! มันทรงพลังถึงขั้นทำให้เลือดลมของเขาปั่นป่วน!!
และเขายังสัมผัสได้อีกว่า…ตอนนี้อารมณ์ของอีกฝ่ายช่างแปรปรวนนัก!!
ยิ่งไปกว่านั้น อารมณ์แปรปรวนดังกล่าวยังเป็นโทสะที่คุกรุ่นพร้อมระเบิด!!
‘ทำไมผู้เฒ่าถึงแลดูโมโหนักนะ…’
‘มีโมโหเพราะความอาภัพของอดีตผู้พิทักษ์เมื่อ 30,000 ปีก่อนงั้นหรือ…เป็นไปได้ไหมว่าผู้เฒ่าคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับอดีตผู้พิทักษ์คนนั้น?’
‘หรืออดีตผู้พิทักษ์ที่ว่า จะเป็นลูกศิษย์ของผู้เฒ่า?’
พอคิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปอยู่บ้าง และหากเป็นแบบนั้นจริงๆ ชายชราเบื้องหน้าจะมีโมโหก็ไม่แปลกเลย
“มิผิด เป็นเพราะอดีตผู้พิทักษ์คนนั้น”
ดูเหมือนชายชราเองก็รู้ตัวว่าได้เปิดเผยโทสะอารมณ์ออกไปโดยไม่รู้ตัว จึงเร่งสงบสติอารมณ์ลงทันที จากนั้นก็มองจ้องต้วนหลิงเทียน ค่อยเอ่ยถามว่า “เจ้าตกลงจะปฏิบัติตามกฏข้อนั้นหรือไม่ ว่าหากเจ้ามีกำลังมากพอแล้ว เจ้าจะล้างแค้นให้อดีตผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยคนนั้น?”
