“ข้าคิดว่าเจ้าต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ๆ ถึงจะจัดการบททดสอบที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าได้เสียอีก…แต่ไม่คิดเลยว่าในเวลาเพียงแค่เดือนสองเดือนเจ้ากลับมีพลังมากพอกวาดล้างทั่วแดนสววรรค์ใต้โบราณระดับกลางเสียแล้ว…”
ทันทีที่ชายชราเอ่ยปากกล่าวคำออกมา ต้วนหลิงเทียนก็จดจำได้ทันที ว่านี่เป็นเสียงชราของจ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยที่เขาเคยได้ยินครั้งก่อน
“ดังนั้น ข้าก็ถือว่าเจ้าผ่านบททดสอบแล้ว”
ชายชรากล่าว “จากนี้ต่อไป เจ้า ต้วนหลิงเทียน จะเป็นผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยคนใหม่แห่งคฤหาสน์เฉวียนโยวเรา…และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยของคฤหาสน์เฉวียนโยวของเรา จักต้องเลื่องลือไปทั่วแดนสวรรค์ใต้!”
ขณะกล่าววาจาประโยคนี้ สอตาสีโคลนของชายชราก็ทอแสงจ้าปานจะยิงลำแสงความร้อนออกมา
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้ เพราะเขาเตรียมใจมาแล้ว จึงกล่าวขอบคุณออกไปด้วยยท่าทางสงบ
“เอาล่ะ ตอนนี้เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
ชายชราเหลือบมองไปยังผู้นำคฤหาสน์เฉวียนโยวผ่านๆพลางออกคำสั่ง จากนั้นริมทะสาบก็เหลือแต่ต้วนหลิงเทียนกับชายชราสวมงอบฟางร้ายๆเพียง 2 คน
“คราวก่อนข้าเคยยถามเจ้า ว่าเพราะอะไรเจ้าถึงอยากเป็นผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยของคฤหาสน์เฉวียนโยวเรา และเจ้าก็ให้คำตอบข้ามาแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่คิดจะถามเจ้าซ้ำ”
ชายชรากล่าว
ต้วนหลิงเทียนก็จำได้ว่าอีกฝ่ายเคยถามเขาแบบนั้น
และวันนั้นเขาก็ตอบไปว่า
