“แล้วความลึกซึ้งที่เหลือเล่า? ในเมื่อเจ้าเข้าใจความลึกซึ้งผ่ามิติถึงขั้นตอนความสำเร็จเล็กน้อยได้ หมายความว่าความลึกซึ้งของกฏมิติประการอื่นๆที่เหลือ เจ้าก็ต้องเข้าใจพวกมันถึงขั้นตอนความสำเร็จเบื้องต้นแต่แรกแล้วสิ?”
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าที่เข้าใจความลึกซึ้งของกฏมิติทั้ง 9 ประการ พลังฝีมือย่อมไม่ด้อยกว่าผู้ใดในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางเลย ไฉนยังต้องมาขอความร่วมมือจากข้าด้วยล่ะ?”
หว่านชิงชิงเอ่ยถามผ่านพลังไปอีกครั้ง ทีท่าของนางยังคล้ายคนทุบหม้อจมเรือที่ต้องรู้ให้ได้ ทำให้ต้วนหลิงเทียนเองก็อึกอักไปพักหนึ่งด้วยไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
“ข้าเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร…เจ้ารู้แค่ว่า เมื่อเดือนก่อน หากข้าลงมือคนเดียว ข้าไม่มีทางจัดการพวกมันได้แน่นอน เว้นเสียแต่พวกมันจะเลือกสู้กับข้าจนถึงที่สุด”
“หากข้าจัดการพวกมันได้เพียงลำพัง ข้าคงไม่ร่วมมือกับเจ้าหรอก”
หลังต้วนหลิงเทียนกล่าวผ่านพลังจบคำ เขาก็หันไปกวาดตามองทุกคนที่มาชมดูเรื่องราวการปะทะกันระหว่างเขากับกงซุนอู๋จี๋ทันที มุมปากยังยกยิ้มอ่อนๆ
“ฉิบหายแล้วไง!!”
แน่นอนว่ารอยยิ้มอ่อนๆของเขานั้น สำหรับเหล่าศิษย์คฤหาสน์อมตะระดับ 6 ทั้งหลายที่มามุงชมเรื่องราว มันไม่ต่างอะไรจากรอยยิ้มของปีศาจแม้แต่น้อย
วูบ!
ทันใดนั้นเอง ร่างต้วนหลิงเทียนพลันอันตรธานหายไปในอากาศ ปรากฏตัวอีกครั้งก็ไปขวางทางศิษย์กลุ่มหนึ่งที่มามุงชมเรื่องราว แต่กำลังจะตีเนียนจากไป
