“พี่ท่านทั้งหลาย…หรือจะให้ข้าลงมือ?”
ต้วนหลิงเทียนมองกล่าวกับกลุ่มคนเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
“อั้ย! พวกเราไหนเลยจะกล้ารบกวนศิษย์พี่ต้วนเล่า พวกเราจักจัดการเอง”
“ไม่รบกวนๆ”
…
สีหน้าของกลุ่มคนที่ถูกต้วนหลิงเทียนวูบมาหยุดขวางบิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก หลังกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มฝืนๆ พวกมันก็เรียกป้ายหยกสะสมคะแนนออกมาทุบทำลายด้วยแววตาสลด
พอได้รับคะแนนสะสมของคนกลุ่มนี้แล้ว ร่างต้วนหลิงเทียนก็วูบไปดักกลุ่มคนที่คิดเคลื่อนไหวต่อทันที
สุดท้ายนอกจากคนของคฤหาสน์เฉวียนโยวกับคนของคฤหาสน์อู่จ้าน จะเลือกหลบหนีก็ดี หรือรอรับชะตากรรมก็ดี ต้วนหลิงเทียนไปเยือนด้วยรอยยิ้มหมด
สำหรับคนของคฤหาสน์ปี้ชิงนั้น ในเมื่อพวกมันอยู่ในค่ายพัก เขาก็ไม่อาจทำอะไรพวกมันได้ และก็ไม่มีใครหาญกล้าก้าวออกมานอกเขตค่ายพักแม้แต่ก้าวเดียว ดังนั้นหลังจัดการกงซุนอู๋จี๋แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่อาจจัดการคนของคฤหาสน์ปี้ชิงได้อีกแม้แต่คนเดียว
สำหรับคนของคฤหาสน์อู่จ้าน เดิมทีก็คิดว่าต้องซวยเหมือนคนอื่นๆแน่นอนแล้ว แต่พวกมันคิดไม่ถึงว่าต้วนหลิงเทียนกลับไม่คิดทำอะไรพวกมัน ทำให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“ศิษย์น้องหญิงชิงชิง ดูเหมือนที่พวกเรารอดตัวมาได้ ต้องขอบคุณเจ้าแล้วล่ะ”
เหิงเฟิงมองกล่าวกับหว่านชิงชิงด้วยรอยยิ้มแหยๆ
