“ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนคราวนี้ดูเหมือนจะไต่ขึ้นมาถึงอันดับ 7 ได้โดนไม่ร่วมมือกับผู้ใด…ช่างร้ายกาจนัก!”
“อย่างไรก็ตามหากเทียบกับซีเหมินฮ่าวซวน กงซุนอู๋จี๋แล้วประสบการณ์ของศิษย์พี่ดูเหมือนจะขาดไปอยู่บ้าง…หาไม่แล้วในเมื่อเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางมาพร้อมๆกัน อันดับคงไม่อยู่แค่ที่ 7 เช่นนี้”
“เหอะๆ เรื่องนี้มันต้องใช้เวลาสั่งสมประสบการณ์…แค่นี้ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนก็ทำได้ดีมากแล้ว”
…
หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายออกจากค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวไป ศิษย์ในค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวก็เริ่มคุยกันอีกครั้ง
สำหรับสิ่งที่ต้วนหลิงเทียนจะทำหลังกลับออกไปด้านนอก ไม่มีใครล่วงรู้เลย
การเคลื่อนย้ายกลับมาของต้วนหลิงเทียน แน่นอนว่าทำให้ศิษย์ของคฤหาสน์เฉวียนโยวให้ความสนใจไม่น้อย
ทว่าต้วนหลิงเทียนเพิกเฉยผู้คนที่โร่เข้ามาถามเขาด้วยความกระตือรือร้นทั้งหลาย เพียงหันไปมองจ้องตารางงจัดอันดับที่อยู่ไม่ไกล
‘ซีเหมินฮ่าวซวนไต่มาถึงอันดับที่ 3 แล้ว ส่วนกงซุนอู๋จี๋นั่น…อันดับ 2 รึ?’
เมื่อเห็นอันดับของกงซุนอู๋จี๋ มุมปากต้วนหลิงเทียนก็ยกยิ้มแสยะขึ้นมา
‘ได้เวลาแล้ว…’
‘หากล่าช้าไปกว่านี้…เกิดมันอยู่ห่างเกินไป อาจจะย้อนกลับมาที่ค่ายคฤหาสน์ปี้ชิงไม่ทัน’
