สตรีร่างบางในชุดขาวนั้นยังมีรูปโฉมงดงามไร้คู่เปรียบนัก หากแต่บัดนี้มุมปากคนงามกลับปรากฏโลหิตไหลย้อยลงมา แต่ว่าด้านชายร่างใหญ่ไม่ได้แลดูบาดเจ็บอะไรเลย
“แม่นาง เจ้าไม่ใช่คู่มือข้า!”
ชายร่างใหญ่แย้มยิ้มด้วยความมั่นใจ
โฉมงามไร้คู่เปรียบชุดขาวบัดนี้ สีหน้ามืดงไม่น้อย ดวงตากระจ่างใสของนางยังเริ่มมืดสลัว มุมปากคลี่ยิ้มขื่นขมออกมาบางๆ
‘ไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่าวันนี้ข้ากำลังจะเป็นฝ่ายที่ตายตก…’
‘ไม่! หากข้าตายที่นี่แล้วพี่หญิงลี่เฟยเล่า เนียนเทียนกับซือหลิงเล่า!?’
‘ยังมีท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็ลุงเฟิ่ง…’
สองตากระจ่างดั่งสารทฤดูของร่างบางอันงดงามไร้คู่เปรียบ ฉายชัดถึงความไม่ยินยอมพร้อมใจออกมา
‘หากความแข็งแกร่งเมื่อชาติที่แล้วของข้าฟื้นคืนกลับมาหมด…ไหนเลยต้องกลัวชายผู้นี้ด้วย?’
‘น่าเสียดาย ข้ายังขาดอีกก้าวหนึ่งถึงจะฟื้นคืนพลังเมื่อชาติก่อนได้…แต่หนึ่งก้าวนี้ สุดท้ายดูเหมือนข้าจะไม่มีโอกาสได้ก้าวข้ามมันแล้ว…’
เมื่อในใจเริ่มถูกความสิ้นหวังกัดกิน ทั่วร่างโฉมงามไร้คู่เปรียบก็ปรากฏไอโลหิตแผ่ซ่านออกมา จากนั้นก็เริ่มควบรวมก่อลักษณ์สัตว์ร้ายบางอย่าง ราวกับจะลงมือแลกชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย
“โลหิตสำแดงลักษณ์อสูร…เจ้า…เจ้าเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเซี่ย!?”
เมื่อเห็นร่างอสูรร้ายแลดูน่ากลัวที่ก่อเกิดจากไอโลหิตทั่วร่างสตรีเบื้องหน้า ชายร่างใหญ่ก็ขมวดคิ้วย่นยู่ “เซี่ยเจี๋ยเป็นอะไรกับเจ้า!?”
