“ศิษย์น้องหญิงชิงชิง…บังเอิญเจอต้วนหลิงเทียนของคฤหาสน์เฉวียนโยวอีกครั้ง และสมควรบรรลุข้อตกลงร่วมมือกันงั้นรึ?
ฟังจากคำพูดของมัน ดูเหมือนร่างชายหนุ่มที่บีบให้ชายชราเร่งรุดบดขยี้ป้ายหยกเป็นการยอมแพ้ไปเมื่อครู่ ที่แท้ก็คือหวังไท่ ของคฤหาสน์อู่จ้าน!
…
ภายในหุบเขาแห่งหนึ่ง ปรากฏร่างนั่งหลับตาขัดสมาธิอย่างเงียบงัน คล้ายกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง
ร่างที่ว่าเป็นชายหนุ่มในชุดสีเทา แม้ใบหน้าแลดูอ่อนวัย หากแต่เส้นผมขนคิ้วของมันล้วนขาวโพลนปานหิมะ
ขาวจนไม่รู้จะขาวไปกว่านี้ได้อย่างไรแล้ว
หมับ!
เสียงคว้าจับวัตถุดังขึ้นเบาๆ ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่หากแต่บัดนี้ชายหนุ่มผมขาวในชุดเทาดังกล่าวได้ลืมตาขึ้นแล้ว และในมือก็ถือไว้ด้วยป้ายหยกป้ายหนึ่ง
ป้ายหยกที่ว่าเป็นป้ายหยกสะสมคะแนน…
“ดูเหมือนเดือนนี้ข้าจะไม่มีโอกาสพบเจอต้วนหลิงเทียนอะไรนั่นแล้ว…”
ร่างในชุดคลุมสีเทากล่าวพึมพำออกมาอย่างทอดถอนใจ คล้ายเสียดายไม่น้อย จากนั้นมันก็เก็บป้ายหยกสะสมคะแนนไป แล้วหลับตาลงต่อ ทำราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง…
…
“ศิษย์ฝ่ายนอกคฤหาสน์เฉวียนโยวที่ฆ่ากงซุนจิ้งนั่นมันร่วมมือกับหว่านชิงชิงของคฤหาสน์อู่จ้านงั้นรึ?”
เหนือทุ่งน้ำแข็ง ท่ามกลางสายลมยะเยือก ร่างหนึ่งที่กำลังเหินฝ่าความหนาวเหน็บพลันชะงักร่างลงอย่างกะทันหัน
สาเหตุที่มันชะงักร่างค้างกลางหาว เนื่องเพราะมันได้รับการติดต่อจากภายนอก
