“หึ! ต่อให้เจ้าจักร่วมมือกับนังตัวดีของคฤหาสน์อู่จ้าน แต่ภาวนาอย่าให้เจอข้าแล้วกัน…หาไม่แล้วพวกเจ้าได้ตายแน่!”
ร่างกลางลมหนาวเป็นชายหนุ่มมาในชุดคลุมดำสนิท ลูกตาดั่งอสรพิษของมันหดหยีลงส่องประกายเย็นชา “ได้ยินมาว่าคฤหาสน์เฉวียโยวเห็นเจ้าต้วนหลิงเทียนอะไรนั่นเป็นดั่งความหวังคฤหาสน์…”
“คราวนี้ข้าจักให้ความหวังของพวกมันต้องพังทลาย!”
พอเสียงอำมหิตดังจบคำ ร่างในชุดดำก็วูบตัดฟ้าหนาวไปอีกครั้งเร็วไว แววตาเย็นชาของมัน ยิ่งมายิ่งฉายชัดถึงความอำมหิต ปานรอกลืนกินเลือดเนื้อผู้คนไม่ไหวแล้ว!
…
“หากได้เจอต้วนหลิงเทียนกับหว่านชิงชิงนั่นก็คงดี อย่างน้อยๆก็คงแก้เบื่อให้ข้าได้บ้าง…”
กลางฟ้าเหนือพื้นที่แนวภูเขาแห่งหนึ่ง ร่างที่กำลังเหินไปเรื่อยอย่างไม่รีบไม่ร้อน พลันหยุดลงกลางหาวเมื่อพบว่ามีข้อความหนึ่งส่งมาถึง หลังได้รับทราบข้อความแล้ว สองตาที่แลดูเบื่อหน่ายของมันพลันฉายแววจ้าขึ้นมาทันที
“5 คนนั่นถึงเจอพวกมันก็ไร้ความหมาย…พวกมันทำอะไรข้าไม่ได้ แต่ข้าก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้”
“แถมถึงจะท้าพวกมันต่อยตีไป พวกมันก็คร้านจะเสียเวลาเล่นนกับข้าทุกที…หวังว่าเดือนนี้จะทันได้เจอต้วนหลิงเทียนกับว่านชิงชิงนั่น จะได้สู้ให้หนำใจสักครา!”
“ช่างทำให้ผู้คนตั้งหน้าตั้งตารอเสียจริง…หวังว่าจะได้เจอพวกมันก่อนหมดเวลา!”
…
