‘ด้วยความเร็วนรกนั่นของหว่านชิงชิง รวมถึงกฏแห่งไม้ที่นางเชี่ยวชาญ นางร่วมมือกับต้วนหลิงเทียนแบบนี้…อย่าว่าแต่ข้าเลย ต่อให้เป็น 6 คนนั่นยังสู้ได้!’
อวิ๋นเหยียนลอบกล่าวในใจ
“ยินดีที่ได้พบ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าขานรับคำทักทายของอวิ๋นเหยียน จากนั้นก็กล่าวเตือนออกไปด้วยรอยยิ้ม “เชิญพี่ท่านเตรียมตัวเถอะ…พร้อมเมื่อไหร่พวกเราจะลงมือ”
ซู่มม!!
ราวกับจะตอบรับคำพูดของต้วนหลิงเทียน เพลิงพลังสีมรกตพลันลุกโชนท่วมร่างหว่านชิงชิง แลดูงดงามสบายตาไม่น้อย
กอปรกับรูปโฉมอันงดงามไร้ตำหนิของหว่านชิงชิง ยิ่งหนุนเสริมให้นางแลดูโดดเด่นน่ามองนัก สรรพสิ่งโดยรอบคล้ายหมองลงถนัดตา
ปกติแล้วเห็นหว่านชิงชิงในสภาพนี้ อวิ๋นเหยียนคงต้องมองนางด้วยความชื่นชมแน่นอน
ทว่าตอนนี้ ในใจมันไม่เหลือความคิดอยากชมดูโฉมงามแสนน่ามองเบื้องหน้าแม้แต่นิดเดียว
“เหอะๆ พวกท่านอย่าได้ลำบากเลย…ข้ายอมแพ้แล้ว”
อวิ๋นเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้มแหยๆ
ล้อกันเล่นรึไง!
หว่านชิงชิงที่ร่วมมือกับต้วนหลิงเทียน ในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางแห่งนี้ เกรงว่าพลังรบของทั้งคู่ยังเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงสำหรับ 6 ยอดฝีมือด้วยซ้ำ! มันย่อมรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้อีกฝ่ายเลย!!
เช่นนั้นมันจึงเลือกยอมแพ้โดยสดุดี
