ทว่าเรื่องราวต่อมา กลับทำให้หวงเจียหลงจำต้องประหลาดใจครั้งยิ่งใหญ่แล้วจริงๆ เพราะหลังมันกล่าวจบคำ ไม่เพียงแต่ประมุขใหญ่นิกายอมตะเหอฮวนจะไม่ระเบิดโทสะเข่นฆ่ามัน อีกฝ่ายกลับปรบมือด้วยท่าทางถูกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยยรอยยิ้มร่า!
“ดี! ดี! ดีมาก!!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าหวงเจียหลงจักเป็นศิษย์ปิดสำนักอันประเสริฐของข้ากงซุนเวิ่นฉิงผู้นี้!”
วาจาที่ดังลั่นออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทางพึงพอใจถึงที่สุดของกงซุนเวิ่นฉิง 1 ใน 3 ประมุขนิกายอมตะเหอฮวน ทำให้หวงเจียหลงตกตะลึงอึ้งไปโดยสมบูรณ์ หลังจากนั้นพักหนึ่งเมื่อดึงสติกลับมาได้แล้ว หววงเจียหลงก็เอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มแหยๆ “ท่านประมุขใหญ่…ที่แท้…นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
…
ณ แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง
ต้วนหลิงเทียนที่พึ่งเหินร่างกลับมาหาหว่านชิงชิงศิษย์คฤหาสน์อู่จ้าน พอได้รับข้อความไม่คาดคิดจากหวงเจียหลง สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที!
‘นี่มัน…เรื่องอะไรกัน?’
‘ประมุขใหญ่ของนิกายยอมตะเหอฮวน…ไฉนถึงต้องใช้พี่เจียหลงมาข่มขู่ เพื่อล่อข้าไปฆ่าถึงนิกายอมตะเหอฮวนด้วย?’
สีหน้าต้วนหลิงเทียนตอนนี้ดูไม่ได้นัก แววตายังฉายความสับสนงุนงงไม่น้อย เพราะเขาจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…
อย่างไรก็ตาม เขามั่นใจได้เรื่องหนึ่ง
หวงเจียหลงไม่มีวันเล่นตลกอะไรแบบนี้แน่นอน!
