อย่างไรก็ตามหากลูกแก้ววิญญาณถูกทำลายด้วยกำลัง วิญญาณที่ประทับเอาไว้ในนั้นก็จะหายไปเช่นกัน
“น้องต้วน เจ้าอย่าได้หลงเชื่อคำขู่ใดๆของคนจากนิกายอมตะเหอฮวนเด็ดขาด! ประมุขนิกายอมตะเหอฮวนให้ข้ามอบลูกแก้ววิญญาณของเจ้าออกไป หมายใช้ข้าข่มขู่เพื่อล่อเจ้ามาฆ่าที่นิกายอมตะเหอฮวน! หลังเจ้าได้รับข้อความนี้ข้าจะทำลายลูกแก้ววิญญาณของเจ้าทิ้งทันที เพื่อไม่ให้มันใช้หลอกอะไรเจ้าได้!!”
“หากชาติหน้ามีจริง ข้ายังอยากเป็นพี่น้องที่ดีกับเจ้าอีกครั้ง!!”
ก่อนที่จะทำลายลูกแก้ววิญญาณของต้วนหลิงเทียน ขณะสะบัดชายเสื้อคลุมไปด้านหลังเตรียมคุกเข่า หวงเจียหลงก็ได้ลอบเรียกยันต์อมตะสื่อสารทางวิญญาณออกมาบดขยี้เพื่อส่งข้อความไปหาต้วนหลิงเทียน
“เจ้า…เจ้าทำลายลูกแก้ววิญญาณของมัน?”
ประมุขนิกายอมตะเหอฮวน อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เจ้าไม่กลัวตายงั้นรึ?”
“ความตาย ยังมีผู้ใดไม่กลัว? แต่หากเจ้าคิดให้ข้าทรยศพี่น้องนั่นเป็นไปไม่ได้! ต่อให้ข้าหวงเจียหลงต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันขายสหายกับพี่น้อง!!”
หวงเจียหลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวทระนง
ตอนนี้เมื่อมันรู้ว่าอย่างไรก็ต้องตาย ก็ไม่เหลือท่าทียำเกรงหรือเคารพประมุขนิกายอมตะเหอฮวนแม้แต่น้อย มองกล่าวกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าดูแคลนหยันหยาม
ในเมื่อมันจะตายแล้ว ยังต้องกลัวหรือเคาระผู้อื่นทำซากอะไร? กับคนที่ไม่กล้าสู้ตรงๆ ได้แต่อาศัยการหลอกใช้คนใกล้ชิดมาทำร้ายศัตรูเช่นนี้ มันรังเกียจนัก!!
