“เจ้าสมควรมีลูกแก้ววิญญาณของต้วนหลิงเทียนนั่นใช่หรือไม่?”
ประมุขนิกายยอมตะเหอฮวน มองจ้องหวงเจียหลงตาเขม็ง เอ่ยออกเสียงเข้ม “ส่งลูกแก้ววิญญาณของเจ้ามาเสีย…ข้าจักใช้ลูกแก้ววิญญาณของมันเป็นสื่อ เพื่อบอกว่าเจ้าตกอยู่ในกำมือข้า….และหากมันไม่มาข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!”
“แน่นอนว่าเจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้คิดจะฆ่าเจ้าจริงๆ…ข้าเพียงจะหลอกให้มันมาเท่านั้น”
“รอมันมาแล้วข้าฆ่ามันได้เมื่อไหร่ ข้าจักรับเจ้าเป็นศิษย์ส่วนตัวทันที…วันหน้าต่อให้เจ้าอยากขึ้นดำรงตำแหน่งประมุขของนิกายอมตะเหอฮวน ก็มิใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้!”
ขณะกล่าวประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของประมุขนิกายอมตะเหอฮวนยังแฝงความล่อลวงไม่น้อย ราวกับจะเกลี้ยกล่อมให้หวงเจียหลงร่วมมือกับมันและล่อต้วนหลิงเทียนมาฆ่าให้จงได้
“ท่านประมุข…มิทราบน้องต้วนหลิงเทียนของข้าไปล่วงเกินท่านด้วยเรื่องอะไรหรือ?”
หน้าหวงเจียหลงเปลี่ยนสีไปใหญ่หลวง ขณะเดียวกันมันก็สะบัดชายเสื้อคลุม สืบเท้าข้างหนึ่งถอยไปด้านหลัง เตรียมคุกเข่าลงไปเพื่อร้องขอความเมตตา
แคร๊ก!
อย่างไรก็ตามเมื่อเข่าหวงเจียหลงจรดพื้น กลับปรากฏเสียงวัตถุแตกดังขึ้นจากใต้เข่า จากนั้นพอมันลุกขึ้นยืนจึงเห็นว่าบนพื้น ปรากฏเศษแก้วแหลกละเอียดกองหนึ่ง…
วิญญาณที่ประทับไว้ในนั้นก็หายไปด้วย
ปกติแล้ว ลูกกแก้ววิญญาณจะแตก หลังคนที่ประทับวิญญาณไว้ตายตก
