ประมุขใหญ่นิกายอมตะเหอฮวนที่มองจ้องหวงเจียหลงอยู่ หยีตาลงเล็กน้อยค่อยเอ่ยถามออกไปตรงๆ
“เขาเป็นดั่งพี่น้องของข้า”
หวงเจียหลงพยักหน้า “ท่านประมุขใหญ่ อยู่ๆท่านถามเรื่องนี้…หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพี่น้องข้า?”
สีหน้าขณะเอ่ยถามออกไปของหวงเจียหลงแลดูตึงเครียดไม่น้อย ในแววตายังฉายัชดถึงความวิตกกังวล
ถึงแม้มันกับต้วนหลิงเทียนจะคบหาเป็นสหายกันไม่นาน แต่ด้วยความถูกชะตามันจึงเห็นต้วนหลิงเทียนไม่ต่างอะไรกับเพื่อนแท้และเป็นดั่งพี่น้อง
“เจ้าพบกับต้วนหลิงเทียนได้อย่างไรหรือ?”
ประมุขนิกายอมตะเหอฮวนเอ่ยถาม
“พวกเราเจอกันที่ประเทศฝูชิว…แต่เป็นธรรมดาว่าต้วนหลิงเทียนไม่ใช่คนของประเทศฝูชิว ส่วนข้าเป็นลูกชายของเจ้าเมืองๆหนึ่งในประเทศฝูชิว”
หวงเจียหลงกล่าว
“หึ!”
ทว่าพอหวงเจียหลงกล่าวจบคำ อยู่ๆประมุขนิกายยอมตะเหอฮวนก็แค่นเสียงหึเยียบเย็นออกมา “เรื่องเหลวไหลอย่าได้กล่าว…ข้าขอถามเจ้าอีกคำ เจ้าแน่ใจหรือว่าต้วนหลิงเทียนนั่นเป็นดั่งพี่น้องกับเจ้า?”
“…ใช่ เขาเป็นดั่งพี่น้องของข้า!”
ทันใดนั้นสีหน้าของประมุขนิกายอมตะเหอฮวนก็เปลี่ยนเป็นอำมหิต และนั่นทำให้หน้าหวงเจียหลงเปลี่ยนสีไปทันที ใจยังสะท้านเต้นไปไม่เป็นจังหวะ เพราะดูเหมือนเรื่องที่มันคาดเดาไว้ตอนแรกจะไม่ผิดแน่แล้ว…ต้วนหลิงเทียนสมควรก่อเรื่องอะไรบางอย่าง!
ยิ่งไปกว่านั้น สมควรเป็นเรื่องอะไรบางอย่างที่ทำให้ประมุขนิกายอมตะเหอฮวนขุ่นเคือง!
