และเมื่อโม่ผิงจื่อเลือกที่จะยอมรับความผิดออกมาโดยสดุดีแบบนี้ อาวุโสระดับสูงทั้งหลายก็รู้สึกเสมือนมีอะไรติดค้างในลำคอจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะตำหนิต่อก็ไม่ได้ เพราะพวกมันเองก็ไม่กล้าต่อว่าทั้งตำหนิอะไรโม่ผิงจื่อมากนัก
เพราะหากยังคงเลือกจะตำหนิโม่ผิงจื่ออยู่อีกทั้งๆที่อีกฝ่ายก็ยอมรับผิดแล้ว เกิดอีกฝ่ายมีโมโหขึ้นมา เดือนหน้าพวกล่อปิดด่านบ่มเพาะ กระทั่งไม่คิดเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางอีกต่อไป คฤหาสน์หั่วหลีพวกมันไม่ประสบกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่หรือไร?
หลังอึกๆอักๆกันอยู่สักพัก ในที่สุดรองผู้นำคฤหาสน์หั่วหลี ก็ก้าวออกมากล่าวคำ “เอาล่ะ เรื่องนี้ความจริงพวกเราก็มิอาจโทษผิงจื่อได้…ถึงอย่างไรเสียผิงจื่อก็มิเคยเจอต้วนหลิงเทียนของคฤหาสน์เฉวียนโยวมาก่อน”
“ในเมื่อไม่ทราบถึงพลังฝีมือที่แท้จริงของต้วนหลิงเทียน เพียงรู้ว่าอายุไม่ถึงร้อยปีและเข้าใจความลึกซึ้งของกฏมิติ 6-7 ประการ ที่สำคัญยังมีถานหยวนยังอยู่ทั้งคน ก็เป็นปกติที่จักมั่นใจว่าสู้ไหว…”
“หากข้าคิดไม่ผิด…เป็นศิษย์ฝ่ายยนอกคฤหาสน์เฉวียนโยวนามต้วนหลิงเทียนยนั่น พลังฝีมือมันร้ายกาจเกินไป!!”
“ข้ามิทราบจริงๆ ว่าคฤหาสน์เฉวียนโยวไปหาคนนอกที่ร้ายกาจเช่นนี้มาจากที่ใดกัน…”
พอกล่าวจบ รองผู้นำคฤหาสน์หั่วหลียังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
อาวุโสคนอื่นๆของคฤหาสน์หั่วหลีเองก็เห็นด้วย
