พอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว เหล่าศิษย์ฝ่ายในทั้ง 6 ที่ยืนอยู่กับโม่ผิงจื่อก็พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในใจยิ่งรู้สึกขอบคุณโม่ผิงจื่อมากขึ้น
เพราะพวกมันรู้ดี
หากไม่ใช่เพราะมีโม่ผิงจื่อช่วยพูด เหล่าอาวุโสไม่พ้นต้องเอาโทสะและความไม่พอใจทั้งหมด มาลงหัวพวกมัน 6 คนแน่นอน…
…
“ต้วนหลิงเทียน ศิษย์ฝ่ายนอกที่โด่งดังของคฤหาสน์เฉวียนโยว ตอนนี้มีคะแนนสะสม 286 แต้ม และติดอยู่ในอันดับที่ 5 แล้วหรือ…”
“ที่สำคัญ เจ้านั่นมันยังเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณไปไม่ทันถึง 2 วันด้วยซ้ำ!”
“ให้ตายเถอะ นี่ไอพวกคฤหาสน์เฉวียนโยวมันไปขุดคนนอกเช่นนี้มาจากที่ใดกันแน่ ไม่เพียงแต่จะไม่เล่นไปตามเกม แต่พลังฝีมือยังสูงถึงระดับนี้อีก…เดือนนี้คฤหาสน์หั่วหลีนับว่าถูกถล่มยับแล้วจริงๆ!”
“พูดก็พูดเถอะ ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นจะไม่หาญกล้าไปหน่อยหรือไร…นี่มันไม่กังวลบ้างรึ ว่าคฤหาสน์หั่วหลีจะเคียดแค้นมันจนหาทางเอาคืน?”
“แล้วเจ้าคิดว่าคนอย่างต้วนหลิงเทียนนั่นมันหัวเดียวกระเทียมลีบไร้พื้นเพหรือไร? อย่างน้อยๆก่อนที่คฤหาสน์หั่วหลีจะสืบเสาะความเป็นมาขอมันจนพบ ย่อมไม่มีวันกล้าแตะต้องมันแน่! กระทั่งช่วงนี้คฤหาสน์หั่วหลียังต้องภาวนาอย่าให้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นด้วยซ้ำ! เพราะหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับมัน คฤหาสน์หั่วหลีไม่พ้นตกเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก!!”
