ในขณะเดียวกันกับที่ทั้ง 6 โดนเล่นงานจนหน้าเสีย ร่างต้วนหลิงเทียนก็วูบหายไปอีกครั้ง หลบดาบสีทองของถานหยวนที่จู่โจมเข้ามาได้อย่างง่ายดาย!
“บัดซบ!”
สีหน้าถานหยวนดูไม่ได้นัก
“ศิษย์พี่ถานพอเถอะ…การโจมตีของมันทรงพลังเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นแม้ความเร็วของมันจะด้อยกว่าท่านอยู่บ้าง แต่ความเคลื่อนไหวของมันพิสดารทั้งฉับพลันเกินไป ความเร็วระดับท่าน ไม่ได้มีความหมายอะไรในสายตามันเลย…”
เสียงโม่ผิงจื่อดังขึ้น และเป็นการกล่าวเตือนถานหยวนด้วยความหวังดี
ขณะเดียวกัน มันก็ไม่รอให้ถานหยวนตอบสนองอะไร หันมองไปทางต้วนหลิงเทียนที่พึ่งวูบร่างหลบการโจมตีถานหยวนได้อย่างง่ายดาย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ต้วนหลิงเทียน เป็นข้าดูเบาเจ้าเกินไปจริงๆ…หวังว่าเจ้าจะช่วงชิงอันดับ 1 มาได้”
กล่าวจบคำ โม่ผิงจื่อก็บดขยี้ป้ายหยกสะสมคะแนน เลือกถอนตัวออกจากแดนสวรรค์ใต้โบราณเดือนนี้
หากไม่ใช่เพราะต้วนหลิงเทียนมีเมตตา มันคงตกตายไปแล้ว
อันที่จริงคำเตือนด้วยความหวังดีที่มันมีให้ถานหยวนนั้น ค่อนข้างแรงเกินไปอยู่บ้าง ทำให้ขณะที่กำลังถูกส่งตัวออกจากแดนสววรรค์ใต้โบราณ โม่ผิงจื่อก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังถานหยวนด้วยสายตาขอขมา
“ต้วนหลิงเทียน ขอบคุณเจ้า!”
“ต้วนหลิงเทียน บุญคุณที่เจ้าไว้ชีวิตข้าครั้งนี้ข้าจะจำไว้ วันหน้าหากมีโอกาสข้าต้องตอบแทนเจ้าแน่นอน!”
“ต้วนหลิงเทียน ขอบคุณเจ้ามากที่ไม่เอาชีวิตข้า”
…
