“หากข้ารู้ว่าต้วนหลิงเทียนนั่นจะหนีไปแบบนี้ ข้าคงไม่ลำบากเบียดคนเข้าไปแต่แรก สุดท้ายกลับไม่มีอะไรดีๆให้ดูชม”
“ข้าก็เหมือนกัน รู้งี้ข้ามาช้าหน่อยก็ดี จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเบียดไปแย่งลงทะเบียน แถมสุดท้ายก็ได้แต่ไปยืนรอเหมือนตัวโง่งมในค่าย…”
…
เสียงบ่นโอดครวญของเหล่าศิษย์ที่กลับออกมาอย่างผิดหวังดังระงมไปทั่ว ทำให้เหล่าศิษย์ที่เสียดายเพราะเข้าไปไม่ทันก่อนหน้า ไม่รู้สึกขาดทุนอะไรอีกต่อไป
ให้มาเร็วกว่านี้แล้วยังไง ในเมื่อเข้าไปก็ไม่ได้เห็นอะไรดีๆ?
เรียกว่าพวกมันที่มาไม่ทันกลับเป็นเรื่องดี เพราะไม่ต้องลำบากอะไรมากมาย และไม่มีอะไรให้เสียดายอีกต่อไป
วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง!
…
เหล่าศิษย์คฤหาสน์หั่วหลียังบ่นกันไม่เลิก ตำหนักเคลื่อนย้ายแห่งหนึ่ง ก็ปรากฏร่างศิษย์คฤหาสน์หั่วหลีถูกส่งออกมาในเวลาติดๆกันทั้งสิ้น 7 คน!
สภาพของทั้ง 7 แลดูไม่ค่อยจะสู้ดีนัก 1 ในนั้นยังเลือดท่วมกลับมาด้วย!
“บัดซบ! ต้วนหลิงเทียนนั่นไม่ใช่ว่ามันดักหน้าค่ายของพวกเราอยู่รึไง ไฉนอยู่ๆมันไปโผล่ตรงนั้นได้เล่า?!”
“พวกเจ้ายังดี ข้าสิไม่ทันรู้เรื่องอะไรก็เกือบตายแล้ว…ดีนะที่มันเมตตายั้งมือเอาไว้ หาไม่แล้วเกรงว่าข้าตายยังไงก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำ!!”
“หรือมันกังวลว่าพวกเรากำลังรวมกลุ่มกันไปจัดการมัน เช่นนั้นเลยเลือกจะหนีออกมาก่อน?”
…
