คล้ายติดเชื้ออย่างไรอย่างนั้น พอมีคนออกไป หลายคนก็เริ่มออกตาม
ในเมื่อต้วนหลิงเทียนจากไปแล้ว หมายความว่าเรื่องบันเทิงที่พวกมันรอดูชมก็ไม่มีทางเกิดขึ้น เช่นนั้นพวกมันจะอยู่ที่นี่ทำเพื่อ?
แน่นอนว่ายังมีคนที่เหลืออยู่บางส่วน
คนที่เหลือเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็เป็นขุนนางอมตะ 10 ทิศที่เข้ามาขัดเกลาตัวเองในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางเป็นประจำอยู่แล้ว เช่นนั้นจึงไม่คิดจะออกไปพร้อมกันคนอื่นๆ
“ไฉนออกมากันแล้วเล่า?”
“นี่ออกมากันหมดเลยหรือ?”
…
บริเวณตำหนักเคลื่อนย้ายต่างๆของคฤหาสน์หั่วหลี ก็ฮือฮากันไม่น้อยเมื่อพบว่ามีเหล่าศิษย์ทยอยกันออกมาไม่หยุด เหล่าศิษย์ที่เข้าไปไม่ทันก่อนหน้า พอเห็นหลายคนพร้อมใจกันออกมาก็แปลกใจไม่น้อย
“หรือเจ้าต้วนหลิงเทียนนั่นโดนกำจัดแล้ว!?”
“สมควรโดนดีไปแล้วแน่นอน! หาไม่แล้วพวกมันจะออกมาทำไมเล่าหากการแสดงยังไม่จบ?”
“บ้าเอ๊ย! ต้องโทษที่ข้าช้าไปก้าวนึง…หากไวกว่านี้หน่อย ข้าคงได้เข้าไปดูด้วยแล้ว!”
“ข้าด้วย…แถมผู้อาวุโสยังมาจำกัดด่านพลังตอนถึงตาข้าพอดี…น่าเสียดายจริงๆ”
…
เหล่าศิษย์คฤหาสน์หั่วหลีหลายคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย
แต่ไม่นานนักพวกมันก็รู้ว่าพวกมันคิดมากเกินไปแล้ว
“บ้าจริง ต้วนหลิงเทียนนั่นคิดจะไปก็ไปเฉยเลย…เซ็งยิ่ง ข้าถ่อเข้าไปอย่างสูญเปล่าจริงๆ!”
